எங்கெங்கு காணினும் ஊழலடா!

நாமக்கல் மாவட்டத்தில், துப்புரவுத் தொழிலாளர் குழந்தைகளுக்காக ஆதி திராவிடர் நலத்துறை வழங்கிய கல்வி உதவித்தொகை ரூ.81 லட்சத்தில், சுமார் ரூ.68 லட்சத்தை கையாடல் செய்துள்ளதாக 77 பள்ளித் தலைமையாசிரியர்கள் பணியிடைநீக்கம் செய்யப்பட்டுள்ளனர்.

இது ஏதோ நாமக்கல் மாவட்டத்தில், தொடக்கப்பள்ளிகளில் மட்டுமே நடந்ததாகக் கருதத் தேவையில்லை. தமிழகம் முழுவதும் உள்ள தொடக்கப் பள்ளி, நடுநிலைப் பள்ளி, உயர்நிலைப்பள்ளி, மேனிலைப்பள்ளி அனைத்திலும் இதுதான் நிலைமை!

இது ஏதோ இந்த ஆண்டு மட்டும்தான் இப்படியாகிவிட்டது என்றும் கருதிவிட வேண்டாம். இது தமிழகத்தில் பல ஆண்டுகளாய் தொடர்ந்து நடைபெறும் முறைகேடுதான்.

துப்புரவுத் தொழிலாளர்களின் குழந்தைகளுக்காகக் கொடுக்கப்பட்ட உதவித்தொகையில் மட்டும்தான் இந்தக் கையாடல் என்று நினைத்தால் அதுவும் தவறு. எல்லா உதவித்தொகைகளிலும் இதுபோல் கையாடல் நடக்கிறது.

கையாடல் செய்த பணத்தைப் பள்ளித் தலைமையாசிரியர்கள் மட்டுமே எடுத்துக் கொண்டார்கள் என்று கருதுவது மடமை. இதில் கல்வித்துறை அலுவலர்கள் அதிகாரிகளுக்கும் உரிய பங்கு முறையாகப் போய்ச் சேருகிறது என்பது விஷயம் தெரிந்தவர்களுக்கு எல்லாம் புரியும். சில இடங்களில், பள்ளி அமைந்துள்ள கிராமம், புறநகர் பகுதிகளில் உள்ள ஆளுங்கட்சிப் பிரமுகர்களுக்கும் முறையாகக் கிஸ்தி செலுத்தப்பட்டு வருகிறது. நடக்கும் முறைகேடுகள் பற்றி யாருமே பேசத் தயாராக இல்லை, அவ்வளவே!

2012-13 நிதிநிலை அறிக்கைப்படி பள்ளிக் கல்விக்காக ரூ. 14,555 கோடியைத் தமிழக அரசு ஒதுக்கியுள்ளது. இது ஆசிரியர்களின் சம்பளம் நீங்கலாக சுமார் 40% தொகை மாணவர்களின் நலன் மற்றும் கல்வி மேம்பாட்டுக்காக செலவிடப்படுகிறது. இதில் மேலிடம் மட்டுமே ஊழல் செய்ய முடியும். ஆனால், கல்வி உதவித்தொகை, சீருடை வழங்குதல், காலணி வழங்குதல், பாடப்புத்தகங்கள் வழங்குதல், உணவுத் திட்டம், அனைவருக்கும் கல்வித் திட்டம், நாட்டு நலப்பணித் திட்டம், தேசிய மாணவர்படை, விளையாட்டுப் போட்டிகள் இத்யாதி சில்லறை விவகாரங்களில்தான் பள்ளி அளவில் ஊழல் நடைபெறுகிறது. இந்த ஊழலுக்கு பச்சைக்கொடி காட்டும் கல்வித் துறை அதிகாரிகள்தான் இந்த ஊழலுக்கு அச்சாணி.

2011-12-ல் அனைவருக்கும் கல்வித் திட்டத்தின் கீழ் ரூ.1,891 கோடி செலவிடப்பட்டுள்ளது. 2012-13-ல் 2,000 கோடி செலவிடவுள்ளனர். இதில் ரூ.700 கோடி மாநில அரசின் பங்குத்தொகை. மீதித்தொகை மத்திய அரசின் பங்கு. தரமான கல்வி, தொடக்கப்பள்ளியின் உள்கட்டமைப்பு வசதி ஆகியவற்றுக்காக அளிக்கப்படும் இந்த நிதி, அந்தந்த மாவட்ட அதிகாரிகளின் மேற்பார்வையில், அவர்களின் கட்டுப்பாட்டில் உள்ள பள்ளிகளில், தலைமையாசிரியர்கள் மூலம் செலவிடப்படுகிறது.

அனைவருக்கும் கல்வித் திட்டம் அமலுக்கு வந்தபிறகு, தலைமையாசிரியர் பதவிக்கு அடிதடி, பேரம் அமலுக்கு வந்தன. இதுபோக, இப்போது தொடர் கல்வித் திட்டத்துக்கும் நிதி ஒதுக்கப்படுகிறது. தமிழகப் பள்ளிகளில், அனைவருக்கும் கல்வித் திட்டத்தில்தான் அதிகமான ஊழல் நடந்துள்ளது என்பது கல்வித் துறையுடன் தொடர்பு கொண்ட அனைவருக்குமே தெரியும்.

இடைநில்லாமல் படிக்க பத்தாம் வகுப்பு, 12-ம் வகுப்பு மாணவர்களுக்கு முறையே ரூ.1,500, ரூ.2,000 வைப்புநிதியாக அளிக்கப்படுகிறது. 21 லட்சம் மாணவர்களுக்கு ரூ.313 கோடியை அரசு ஒதுக்குகிறது. முதலில் "வைக்க வேண்டியதை வைக்காமல்', இவர்களுக்கு வைப்புநிதி கடிதங்கள் கிடைப்பதில்லை என்பது நம்மில் எத்தனை பேருக்குத் தெரியும்?

கல்வி உதவித்தொகையைப் பள்ளி அளவில்தான் வழங்க முடியும். ஆனால், அந்த உதவித்தொகை இன்னும் வந்து சேரவில்லை என்று சொல்லி, இழுத்தடித்து, மறக்கச்செய்துவிடுவதுதான் வழக்கமான மோசடி முறை. பள்ளிக் கல்வி உதவித்தொகை சில நூறு ரூபாய்கள்தான். ஆகவே இந்த சிறுதொகையை ஒரு குடும்பத் தந்தை மறப்பது எளிது. இருப்பினும் 200 மாணவர் உள்ள பள்ளியில் குறைந்தது ரூ.50,000/-கல்வி உதவித்தொகை கிடைக்கும்.

நாட்டு நலப்பணித் திட்டம், தேசிய மாணவர் படை, பசுமை மன்றம், பள்ளி விளையாட்டுப் போட்டிகள் ஆகியவற்றுக்கு வழங்கப்படும் நிதியில் பெரும்பகுதி மாணவர்களுக்கு வந்து சேருவது இல்லை. எத்தனை என்சிசி மாணவர்களுக்கு உடை, உணவுப்படி கிடைக்கிறது. பள்ளி விளையாட்டுப் பொருள்கள் தரமானவையா? போட்டிகளில் வழங்கப்படும் பரிசுப்பொருள் எத்தனை மதிப்புக்கு வழங்கப்பட வேண்டும்? வழங்கப்படும் பரிசுப்பொருளின் மதிப்பு என்ன? யாராவது கேள்வி கேட்டதுண்டா?

தமிழ்நாடு முழுவதும் அனைத்துப் பள்ளிகளுக்கு வழங்கப்பட்டவை, சரியாக கொடுக்கப்பட்டதா என மாணவர்களிடமும் பெற்றோரிடமும் விசாரித்தால், இந்த ஊழலின் விரிவையும் ஆழத்தையும் அரசு கண்டறிவது மிக எளிது.

எந்தக் கட்டுப்பாடும், எந்தக் கேள்வியும் இல்லாமல் காசு கொடுத்தால் மாணவர்கள் மட்டும்தான் கெட்டுப்போவார்கள் என்றில்லை, ஆசிரியர்களும் கெட்டுப்போவார்கள்.

இந்தியாவுக்கு சுதந்திரம் ஏன் கிடைத்தது என்பதற்கான காரணம் இத்தனை ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு இப்போதல்லவா புரிகிறது! மக்கள் வரிப் பணத்தையும், அரசு கஜானாவையும் அவரவர் திறமைக்கும் வாய்ப்புக்கும் தகுந்தபடி கொள்ளை அடித்துக் கொழித்துக் கொள்வதற்காகத்தான் நமக்குச் சுதந்திரம் கிடைத்திருக்கிறது என்றும்; அவரவர்களுக்குத் தர வேண்டிய பங்கைத் தந்து விட்டால் தப்பித்துவிடலாம் என்றும்!

இருப்பினும் இத்தகைய அவநம்பிக்கையான சூழலிலும் ஊழலுக்கு எதிரான சில நல்ல நடவடிக்கைகள், புதிய நம்பிக்கைகளைத் தருகின்றன.

எது நாகரிகம்?

அசாம் மாநிலத்தில், குவாஹாட்டி நகரின் மக்கள் நடமாட்டம் அதிகமுள்ள பகுதியில் ஒரு பெண்ணை பல இளைஞர்கள் சூழ்ந்து அடித்து, உதைத்து மானபங்கம் செய்தது இந்தியா முழுவதிலும் பெரும் அதிர்ச்சியை ஏற்படுத்தியது. இந்த நடவடிக்கையில் சிலர் கைது செய்யப்பட்டுள்ளனர். இதில் முக்கியக் குற்றவாளியாகக் கருதப்படும் காலிதா என்பவர் குறித்து தகவல் கொடுப்பவருக்கு ரூ.1 லட்சம் பரிசும் மாநில அரசால் அறிவிக்கப்பட்டுள்ளது.

 இந்த வன்செயலுக்கு எதிர்ப்புத் தெரிவித்து, இந்தியாவின் முக்கிய நகரங்கள் அனைத்திலும் மகளிர் அமைப்புகள் பேரணிகள் நடத்தினர். வன்செயலுக்குக் காரணமானவர்களைக் கைது செய்து கடுமையாகத் தண்டிக்க வேண்டும் என்று கோரினர். நாமும் வலியுறுத்துவது அதைத்தான்.

 அந்த இளைஞர்கள் அனைவரும் தண்டிக்கப்பட வேண்டும். அவர்களது தோற்றம், அந்த காட்சித்தொகுப்பில் தெளிவாக இருப்பதால் அவர்களைக் கைது செய்வது காவல்துறைக்குக் கடினமல்ல. ஆனால், இந்த நேரத்தில் சில கேள்விகளை நமக்கு நாமே கேட்டுக்கொள்ளவும் வேண்டியிருக்கிறது.

 இந்தக் காட்சியை உலகம் முழுவதும் இணையதளத்தில் மேலூட்டம் தந்து அனைவரையும் பார்க்கச் செய்தது சரியா? இதைச் செய்த நபரை "சைபர் கிரைம்' குற்றத்தில் கைது செய்ய வேண்டாமா? இந்த வன்செயலை மீண்டும் மீண்டும் தொடர்ந்து தொலைக்காட்சியில் ஒளிபரப்பியது சரியா? ஒரு சிறுமி தொடர்பான ஒரு செய்தியை, அதிலும் அதிர்ச்சிதரும் இத்தகைய காட்சிகளை எவ்வாறு வெளியிட வேண்டும் என்ற வரன்முறையை இந்திய அரசு இன்னமும் உருவாக்கிக்கொண்டே இருக்கிறதே தவிர ஏன் ஒரு தீர்க்கமான முடிவு எட்டப்படவில்லை?

 அந்த ஒளிப்பதிவுக் காட்சியில், ஏன் அந்தச் சிறுமியை அத்தனை ஆத்திரத்துடன் ஒரு கும்பல் சேர்ந்துகொண்டு அடித்தது? "ஒரு தொலைக்காட்சி நிருபர்தான் அந்தப் பெண்ணை அடிக்கும்படி தூண்டினார்' என்று குற்றம் சாட்டியுள்ள, தகவல் அறியும் சட்ட விழிப்புணர்வு ஆர்வலர், பத்திரிகையாளர்களிடம் முழு விடியோவையும் போட்டுக் காண்பித்துள்ளார். அந்த விடியோ, காவல்துறைக்கும் அளிக்கப்பட்டுள்ளது. தணிக்கை செய்யப்படாத இக்காட்சிகளின் மூலம் காவல்துறைக்கு இந்தச் சம்பவத்துக்கான தொடக்கக் காரணம் தெரியவந்திருக்கும். காவல்துறை அதுபற்றிப் பேசாமல் மறைக்கிறது. அந்தப் பெண்ணை யாரும் சந்திக்கவிடாமல் காவல்துறையே எங்கேயோ கடத்தி வைத்திருக்கிறது. காவல்துறை ஏன் இத்தகைய நடவடிக்கையில் ஈடுபட வேண்டும்?

 இந்தச் சம்பவத்தை எதிர்ப்பவர்கள் இந்தக் கேள்விகளை ஏன் கேட்பதில்லை அல்லது மிகக் குறுகிய வட்டத்துக்குள் மட்டுமே பேசிக்கொள்கிறார்கள்? இந்தக் காட்சியை ஒளிபரப்பிய தொலைக்காட்சி நிறுவனங்கள், "இந்தியாவில் பெண்கள் நடமாட முடியவில்லை' என்றும், "இதுதான் நாம் விருப்பும் இந்தியாவா?' என்றும் நியாயமான கேள்விகளைத்தான் எழுப்பின. ஆனால், அந்த 17 வயதுச் சிறுமி- 11ம் வகுப்பு படிக்கும் சிறுமி- தனது நண்பனின் பிறந்தநாளைக் கொண்டாட ஒரு மதுக்கூடத்துக்குச் (பப்) சென்றது பாதுகாப்பான செயல்தானா? என்பது குறித்து எந்த ஊடகமும் எந்த விவாதத்தையும் முன்வைக்கவில்லையே, ஏன்?

 ஆண்கள் மட்டும்தான் மது அருந்த வேண்டுமா? ஏன் பெண்கள் குடிக்கக்கூடாதா? ஆண்கள் மட்டும்தான் எப்படி வேண்டுமானாலும், எங்கேயும், எந்த நேரத்தில் வேண்டுமானாலும் கட்டுப்பாடு இல்லாமல் திரிய முடியுமா? பெண்களுக்கு அந்த உரிமை இல்லையா? என்று பெண்ணியவாதிகள் கேட்கிறார்கள். மதுக்கூடங்களுக்குச் செல்லும் சமஉரிமை பெண்களுக்கும் நிச்சயமாக உண்டு. ஆனால், சமஉரிமை கோருபவர்கள், ஆணுக்குச் சரிநிகராகத் தங்களைக் கருதிக் கொள்பவர்கள் அங்கே தங்களுக்குப் பாதுகாப்பாக சமூகம் வந்து நிற்க வேண்டும் என்று விரும்பினால் எப்படி?

 கல்லூரி மாணவர்கள், கணினித்துறை இளையோர் "ரேவ்' பார்ட்டிகளில் பங்குகொள்கிறார்கள். பெங்களூர், ஹைதராபாத், தில்லி, சென்னை என எல்லா இடங்களிலும் இதுபோன்ற போதை விருந்துகள் நடைபெறுகிறது. சில நேரங்களில் இவர்களைக் காவல்துறை ஒட்டுமொத்தமாகக் காவல்நிலையத்துக்கு அழைத்து வந்து, காலையில் வெளியே செல்ல அனுமதிக்கும்போது, இவர்கள் தங்கள் முகத்தை மறைத்துக்கொண்டுதான் வெளியே வருகிறார்கள். இந்த விருந்தில் தவறு இல்லை என்று அவர்கள் நம்பினால், இது சமூக வழக்கம் என்றால், ஏன் இவர்கள் குறுகிப்போகிறார்கள்?

 இவர்களைக் காவல்நிலையத்தில் வைத்துப் போலீஸ்காரர்கள் நடத்தும்விதம் என்ன என்பதாகிலும் தெரியுமா? இந்த அப்பாவி (?) இளைஞர்கள் மீது காவல்துறை நடத்தும் அத்துமீறலுக்கும் தெருவில் போகிறவன் அடிப்பதற்கும் பெரிய வித்தியாசம் கிடையாது. அப்படியானால் ஏன் இந்த அமைப்புகள் யாரும் போலீûஸக் கண்டித்துப் போராடவில்லை?

 உத்தரப் பிரதேசத்தில் பாரூத் வட்டாட்சிக்கு உள்பட்ட பக்பத் என்ற சிற்றூரைச் சேர்ந்த பெண்கள் 40 வயது வரை கடைகளுக்குத் தனியாகப் போகக்கூடாது, செல்போன் எடுத்துச்செல்லக்கூடாது, காதல்மணம் கூடவே கூடாது என்று தடைகள் இருப்பதாகச் சில பத்திரிகைகளில் செய்தி வந்தன. பெண்அமைப்புகள் ஏன் இந்தக் கிராமத்துக்குச் சென்று போராட்டம் நடத்தத் துணியவில்லை? ஏன் ஊடகங்கள் அந்தக் கிராமத்துக்குப்போய், பேட்டி எடுக்கவில்லை? படிக்காத கிராமப்புற மகளிருக்கு நிஜமாகவே இழைக்கப்படும் அநீதி பற்றிக் குரலெழுப்ப ஏன் யாரும் தயாராக இல்லை?

 உரிமைக்குப் போராடும் குழுக்களும் அமைப்புகளும்கூட, பாதுகாப்பு உணர்வுடன் சில போராட்டங்களைத் தவிர்க்கும்போது, ஒரு பெண் பாதுகாப்பு உணர்வுடன் சிலவற்றைத் தனக்குத்தானே தவிர்ப்பதும்தானே முறை?

 கற்பைவிட இன்பம்தான் பெரிது என்று மகளிரும், ஒழுக்கத்தைவிடப் பணம்தான் பெரிது என்று ஆடவரும் நினைக்கத் தொடங்கினால், சமுதாயம் இதுபோன்ற பல சீர்கேடுகளைச் சந்தித்தே தீரவேண்டும். கட்டுப்பாடே இல்லாத வாழ்க்கை வாழ்வதற்கு நாம் காடுகளில் திரிந்திருக்கலாமே, சில ஆயிரம் ஆண்டுகளை வீணாக்கி நாகரிக வாழ்க்கை முறையை உருவாக்கி இருக்கவே தேவையில்லையே...

 எதற்கும் துணிந்தவர்கள் எது வந்தாலும் எதிர்கொள்ளவும் துணிய வேண்டும் என்பதுதான் குவாஹாட்டி வழங்கும் பாடம்!

பிகார் வழிகாட்டுகிறது...

புகையிலை எதிர்ப்பு நாளான மே 31 ஆம் தேதி, பிகார் அரசு துணிந்து நல்லதொரு அறிவிப்பை வெளியிட்டுள்ளது. குட்கா, புகையிலையால் ஆன ஜர்தா பான் விற்பனைக்கு ஓராண்டுத் தடை விதிக்கப்பட்டிருப்பதுதான் பிகார் அரசின் அந்த அறிவிப்பு. மிக அதிக அளவில் குட்காவும், கைணி எனப்படும் புகையிலையும், ஜர்தா பீடாவும் பழக்கத்தில் உள்ள ஒரு மாநிலத்தில் இப்படியொரு அறிவிப்பு அரசின் மீது அதிருப்தியை ஏற்படுத்தும் என்று தெரிந்தும் துணிந்து தடை விதித்திருக்கும் முதல்வர் நிதீஷ் குமார் பாராட்டுக்குரியவர்.

இந்தியாவில் பான், குட்கா விற்பனைக்குத் தடை விதித்துள்ள 3-வது மாநிலம் பிகார். ஏற்கெனவே, மத்தியப் பிரதேசமும், கேரளமும் குட்கா, ஜர்தா பான் விற்பனைக்குத் தடை விதித்துள்ளன.

புகையிலையை, பீடி சிகரெட்டாகப் பயன்படுத்துவோர் ஒருபுறம் இருக்க, புகையில்லாப் புகையிலை வகையறாக்களாக பான், குட்கா, கைணி முதலியவை பயன்படுத்தப்படுகின்றன. பொது இடங்களில் புகைப்பிடிக்கக்கூடாது. பல இடங்களில் இதற்குத் தடை உள்ளது. அபராதம் உள்ளது. ஆனால், நேரடியாகப் புகையிலையை வாயில் அடக்கிக்கொள்ளலாம். இதைச் சட்டம் அனுமதிக்கிறது.

இந்தியாவில் புகையிலை பயன்படுத்துவோரில் 15 வயது முதல் 24 வயது உள்ளவர்கள் 18% பேர். 24 வயது முதல் 44 வயது வரையிலானோர் 37% பேர். இந்தப் புள்ளிவிவரத்தைப் பார்த்தாலே நிலைமை விளங்கும். இதில் இளைஞர்களைப் பொருத்தவரை புகையிலையைப் பான், குட்காவாகப் பயன்படுத்துவோர்தான் அதிகம் என்பது.

இந்தியாவில் ஒரு பள்ளி மாணவன் அல்லது கல்லூரி மாணவ - மாணவியர் சிகரெட் பிடித்தால் சமூக ஒழுக்கக்கேடு. ஆனால், அவர்கள் பான், குட்கா போட்டுக்கொள்வதை யாரும் தடை செய்வதில்லை. தாய் - தந்தையருடன், ஆசிரியருடன் ஒன்றாக அமர்ந்தும்கூட, எந்தத் தயக்கமும் குற்றவுணர்வும், சமூக விமர்சனங்களும் இல்லாமல் சாப்பிட முடிகின்றது. பீடி, சிகரெட்டுக்கு மாற்றாக பான், குட்கா மாறிவிட்டன என்பதையே உணராமல் இதைப் பயன்படுத்திக்கொண்டிருக்கின்றனர். இத்தகைய புகையில்லா புகையிலைப் பழக்கம் பெண்களுக்கு மிகவும் வசதியான போதைப் பழக்கமாக மாறிவிட்டது. இது சமூகத்தால் கெட்ட பழக்கம் என்று சொல்லப்படாததால், வெற்றிலை போடுவதைப் போன்றதொரு பழக்கம் என்றே பெண்கள் கருதுகிறார்கள். ஆனால், இது பாக்கு மற்றும் புகையிலை, நிக்கோடின் கலந்த போதைப்பொருள் என்கிற விழிப்புணர்வு பெண்களிடம் இல்லை.

இந்தியாவில் பான் மற்றும் குட்காவை பிளாஸ்டிக் பாக்கெட்டுகளில் அடைத்து விற்பனை செய்யக்கூடாது என்று 2011 மார்ச் 1 ஆம் தேதி உச்ச நீதிமன்றம் அளித்த தீர்ப்பு நடைமுறையில் கடைப்பிடிக்கப்படவில்லை. இதற்காக, எந்த மாநில அரசும் எந்த நடவடிக்கையும் எடுக்க முன்வரவில்லை. தொடர்ந்து இப்பொருள்கள் பிளாஸ்டிக் உறைகளில் விற்பனை செய்யப்பட்டு வருகின்றன.

இந்நிலையில் மத்தியப் பிரதேசம், கேரளத்தைத் தொடர்ந்து தற்போது பிகார் மாநிலத்தில் பான், குட்கா விற்பனைக்குத் தடை விதிக்கப்பட்டிருப்பதைப் பாராட்ட வேண்டும்.

பிகார் மாநிலத்தில் புகைப்பிடிப்போர் 54% பேர். இந்தியாவில் வடகிழக்கு மாநிலங்களில்தான் புகையிலைப் பயன்பாடு 50%க்கு அதிகமாக இருக்கின்றது. இதில் மிசோரம் மாநிலம் முதலிடத்தில் இருக்கிறது. குளிர்ப்பிரதேசம் என்பதால் அங்கே 67% பேர் புகைக்கிறார்கள்.

அதையடுத்து நாகாலாந்து, திரிபுரா, மணிப்பூர், ஜார்க்கண்ட், சத்தீஸ்கர் மாநிலங்கள் வரிசைப்படுத்தப்படுகின்றன. கேரளத்தில் 21% பேர் புகையிலைப் பழக்கம் உள்ளவர்கள். தமிழ்நாட்டில் 16.2% பேர் மட்டுமே புகையிலைப் பயன்படுத்துவோர்.

மே 31 ஆம் தேதி இந்தியா முழுவதிலும் புகையிலை எதிர்ப்பு நாளாக அனுசரிக்கப்பட்டது. அந்த ஒரு நாளிலாவது அடையாளமாக புகையிலை விற்பனைக்குத் தடை உண்டா என்றால் அதுகூட இல்லை.

ஒரு நாள் மட்டும் தடை விதிப்பதால் என்ன ஆகிவிடப்போகிறது என்கிற கேள்வி நியாயமானதுதான். மகான்களின் பிறந்த நாளன்று ஒருநாள் மது விற்பனையைத் தடை செய்தாலும் கள்ளச் சந்தையில் அதிக விலைக்கு மது கிடைப்பதைப்போலவே, பீடி, சிகரெட், குட்கா, பான் போன்றவையும் அன்று ஒருநாள் அதிக விலைக்கு விற்கப்படும் என்பதும் மிகவும் சரி. இருப்பினும், அதிக விலைக்கு வாங்கும் அந்தத் தருணத்திலாவது, இது உடலுக்குத் தீங்கானது என்பதால்தான் தடை விதிக்கிறார்கள்; அதற்கு இரட்டிப்பு விலை கொடுக்க வேண்டுமா? என்ற எண்ணம், தீப்பொறி போலத் தோன்றினாலும்கூட ஓரளவு நன்மை கிடைக்குமே என்பதுதான் நமது வாதம்.

இந்தியாவில் புற்றுநோய் மரணங்களில் 50% பேர் புகையிலைப் பயன்படுத்துவோராக இருக்கின்றனர். இவர்களில் சரிபாதி பேர் பெண்கள். புகையிலை என்பது பீடி, சிகரெட் மட்டுமல்ல. பான், குட்கா ஆகியவையும்தான். புகையிலை விற்பனை மூலம் அரசுக்குக் கிடைக்கும் வருவாயைக் காட்டிலும் புகையிலையால் ஏற்படும் உடல்நலக் கோளாறுகளின் மருத்துவச் செலவுக்காக அரசு ஒதுக்கும் தொகை பல மடங்கு அதிகம்.

பான், குட்கா இரண்டும் புற்றுநோய் ஏற்படுத்தும் மூலக்கூறுகளை அதிகம் கொண்டிருந்தாலும், இவற்றை நீதிமன்றம் நேரடியாக, சட்டப்படி தடை செய்ய முடியவில்லை. ஏனென்றால், பாக்குடன் புகையிலையைக் கலப்பது உணவுக் கலப்படமாகக் கருதப்படுவதில்லை. பான், குட்கா இரண்டும் உணவுப் பொருள் அல்ல என்பதால் இந்த நிலை. ஆனால், இதன் மூலம் விளையும் தீங்குகளைக் கருத்தில் கொண்டு, பான், குட்கா ஆகியவற்றை எல்லா மாநிலங்களும் தடை செய்வது ஆரோக்கியமானதாக இருக்கும்

ஏமாற்றப்படுகிறோம்...

பதினோரு முட்டாள்கள் விளையாடுவதைப் பதினோராயிரம் முட்டாள்கள் வேடிக்கை பார்த்து ரசிக்கும் விளையாட்டு என்று கிரிக்கெட் விளையாட்டைப்பற்றி ஆங்கில நாடக ஆசிரியரும், சிந்தனையாளருமான பெர்னாட்ஷா கூறியது சரியோ, தவறோ. ஆனால், ஐபிஎல் கிரிக்கெட் போட்டி என்கிற பெயரில் பல லட்சம் கிரிக்கெட் ரசிகர்களை முட்டாள்களாக்கிக் கோடிக்கணக்கில் சம்பாதித்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள் நமது அரசியல்வாதிகளும், கார்ப்பரேட் நிறுவனங்களும், சினிமா நட்சத்திரங்களும், கிரிக்கெட் வீரர்களும் என்பது மட்டும் சர்வ நிச்சயம்.

ஐபிஎல் கிரிக்கெட் போட்டி ரசிகர்களுக்கு விருந்து படைக்கிறது. அனைவருக்கும் சிறந்த பொழுதுபோக்கும்கூட. ஆனால், இந்தக் கிரிக்கெட் போட்டிகளால் அந்த விளையாட்டுக்கோ அல்லது இந்திய அரசுக்கோ என்ன பயன் என்கிற கேள்வி கிரிக்கெட் வீரர்கள், நடிகர்கள், அரசியல்வாதிகள், தொழிலதிபர்கள் ஆகியோருக்கு எரிச்சலைக் கொடுக்கின்றது. கொடுக்காதா பின்னே? மக்களின் முட்டாள்தனத்தில் கோடிக்கணக்கில் லாபம் கொழிக்கும்போது அதை விமர்சித்தால் பயனாளிகளுக்குக் கோபமும் எரிச்சலும் வரத்தானே செய்யும்?

ஐபிஎல் விளையாட்டில் கறுப்புப் பணம் இறக்கப்பட்டு வெள்ளைப்பணமாக்கப்படுகிறதா என்ற கேள்விக்கு மத்திய விளையாட்டுத் துறை அமைச்சர் தந்திருக்கும் விசித்திரமான பதில்: இது தொடர்பாக வருவாய்த்துறை செயலருக்குக் கடிதம் எழுதியிருக்கிறோம். அதற்குப் பதில் கிடைத்தவுடன் இதுபற்றி விவாதிப்போம்.

வருவாய்த் துறை செயலர் தில்லியில்தானே இருக்கிறார்? ஏதோ சுவிட்சர்லாந்து அரசுக்குக் கடிதம் எழுதியிருப்பதைப்போல அமைச்சர் சொல்லிக்கொண்டிருக்கிறார். நாமும் செம்மறி ஆட்டுக் கூட்டம்போல அதைக் கேட்டுக்கொண்டுதான் இருக்கின்றோம்.

ஐபிஎல் கிரிக்கெட் போட்டிகள் 2008 ஆம் ஆண்டு தொடங்கின. தொடங்கிய ஆண்டு முதல் தொடர்ந்து பணத்தை அள்ளியெடுக்கிறார்கள். 2008 ஆம் ஆண்டு இந்த ஆட்டங்களின் மூலம் 102 மில்லியன் டாலர் கிடைத்தது. ஆண்டுதோறும் 20 மில்லியன் டாலர் அதிகரித்துக் கொண்டே வந்தது. 2011 ஆம் ஆண்டில் (4-வது பருவம்) 160 மில்லியன் டாலர்கள் ( சுமார் ரூ.900 கோடி)கிடைத்தது. ஆனால், 2012 இல் இதுவரை 159 மில்லியன் டாலர்கள் மட்டுமே கிடைத்திருப்பதாக சலித்துக் கொள்கிறார்கள். கடந்த நான்கு ஆண்டுகளில் ரூ.1,077 கோடி அளவுக்கு அன்னியச் செலாவணி மேலாண்மைச் சட்டத்தின் விதிகளை மீறியுள்ளதாக ஐபிஎல் மற்றும் இந்திய கிரிக்கெட் கட்டுப்பாட்டு வாரியத்துக்கு அமலாக்கப் பிரிவு இதுவரை 19 நோட்டீஸ்களை அனுப்பியுள்ளது. இதுகுறித்து அரசின் எந்தத் துறையும், வருமானவரித் துறை உள்பட, நடவடிக்கை எடுக்கவில்லை.

இதற்குக் காரணம், பிசிசிஐ தலைவர் மற்றும் உறுப்பினர்கள் அனைவரும் அரசியல்வாதிகள். மத்திய அமைச்சர் ராஜீவ் சுக்லா ஐபிஎல் தலைவராக இருக்கிறார். மத்திய அமைச்சர்கள் சரத் பவார், விலாஸ்ராவ் தேஷ்முக், சி.பி.ஜோஷி, பரூக் அப்துல்லா ஆகியோர் பிசிசிஐ உறுப்பினர்களாக இருக்கிறார்கள். இதுபோதாதென்று, ஐபிஎல் உரிமையாளர்களாகப் பெருந்தொழிலதிபர்கள், நடிகர் - நடிகைகள் வேறு. இவர்களில் பலர் பங்குதாரர்கள் என்றும், பிநாமிகள் என்றும் கூறப்படுகிறது. அப்படியானால், இந்த நோட்டீஸ்களுக்கு என்ன அர்த்தம்? வெறும் கண்துடைப்பு என்பதைத் தவிர!

அரசியலில் எதிரும் புதிருமாக இருப்பவர்கள் பணம் கொழிக்கும் ஐபிஎல் விளையாட்டில் கரம் கோத்துச் செயல்படுகின்றனர். பாஜகவைச் சேர்ந்த அருண் ஜேட்லியும், ரவிசங்கர் பிரசாதும், ராஷ்ட்ரீய ஜனதா தளத்தைச் சேர்ந்த லாலு பிரசாதுடன் இணைந்து செயல்படுவதற்குக் காரணம், கிரிக்கெட் விளையாட்டின் மீதான ஆர்வமல்ல. ஐபிஎல்லில் இருந்து கிடைக்கும் கோடிக்கணக்கான ரூபாய் வருமானம். பணம் வரும்போது, பாஜக தீண்டத்தக்கதாகி விடுகிறது லாலு பிரசாதுக்கு. லாலு பிரசாதின் லஞ்ச ஊழல் இரண்டாம் பட்சமாகிவிடுகிறது பாஜகவினருக்கு!

இந்த விளையாட்டின் ஒளிபரப்பு உரிமை மற்றும் இதில் இடம் பெறும் விளம்பர நிறுவனங்கள் பெரும்பாலும் பன்னாட்டு நிறுவனங்களே. இந்தியாவில் கிரிக்கெட் விளையாட்டுக்கு இருக்கும் பெரும் வரவேற்பை இவர்கள் மிகச் சரியாக வணிகமுறைப்படி பயன்படுத்திக்கொள்ள உதவி செய்யவும், வரிகள் இல்லாமல் கறுப்புப் பணத்தை வெள்ளைப் பணமாக்க இங்குள்ள அரசியல்வாதிகளுக்கும் தொழிலதிபர்களுக்கும் உதவி செய்யவும்தான் ஐபிஎல் விளையாட்டு உருவாக்கப்பட்டதோ என்கிற சந்தேகம் எழுகிறது.

இரு ஆண்டுகளுக்கு முன்பு, அப்போது அமைச்சராக இருந்த சசி தரூர் விவகாரத்தில்தான் ஐபிஎல் போட்டிகளில் ஊழல் இருப்பதும், அரசியல் செல்வாக்கு பயன்படுவதும் வெட்டவெளிச்சமானது. இந்த விவகாரத்தில் சிக்குண்ட சசி தரூர் அமைச்சர் பதவியை இழந்தார். ஐபிஎல் தலைவராக இருந்த லலித் மோடி பல்வேறு வழக்குகளில் சிக்கி, இப்போது எங்கே இருக்கிறார் என்றே தெரியாத நிலையில் இருக்கிறார். முறைகேடுகள் நடக்கின்றன என்று அம்பலமான போதிலும்கூட இவர்கள் எந்தச் சிக்கலும் இல்லாமல், எந்த இடையூறும் இல்லாமல் தொடர்ந்து விளையாடிக்கொண்டிருக்கிறார்கள்.

இந்த விளையாட்டுக்கு உலகம் முழுவதிலும் உள்ள கிரிக்கெட் வீரர்கள் விலை கோரப்படுகிறார்கள். இந்தியாவில் நடக்கும் இந்த விளையாட்டுப் போட்டிகளில், விளையாட்டரங்கப் பார்வையாளர்களையும் தொலைக்காட்சி வழியாக ரசிகர்களும் சலிப்பைப் போக்கிக்கொள்ள அழகிகளின் களிநடனம் (சியர் கேர்ள்ஸ்) வேறு.

ஒலிம்பிக் உள்ளிட்ட ஏனைய விளையாட்டுப் போட்டிகளில் "ஊக்கமருந்து' பயன்படுத்தினால் வீரர்கள் தடை செய்யப்படுகிறார்களே, ஐபிஎல் கிரிக்கெட் போட்டிகளில் மட்டும் வீரர்கள் ஊக்க மருந்துக்காகச் சோதிக்கப்படுவதில்லையே, ஏன்? ஒருவர்கூட இந்தக் கேள்வியை எழுப்பத் தயாராக இல்லையே என்பதுதான் நமது ஆதங்கம்.

விளையாட்டின் தார்மிகம், இந்தியக் கலாசாரம், அரசுக்குக் கிடைக்க வேண்டிய நியாயமான வருவாய் அனைத்தையும் "கிளீன் போல்டு' செய்துகொண்டிருக்கிறது ஐபிஎல். நம்மை முட்டாளாக்கிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். அது தெரியாமல் நாம் ஐபிஎல் போட்டிகளை ரசித்து வேடிக்கை பார்த்து நமது நேரத்தை வீணாக்கிக் கொண்டிருக்கிறோம்.

ஈயமும் பித்தளையும்!

முதல்வர் மம்தா பானர்ஜி தலைமையிலான மேற்கு வங்க அரசு அண்மையில் ஆங்கில நாளிதழ்களின் கோபத்துக்கு ஆளானது. காரணம், அரசு மற்றும் அரசு நிதியுதவியில் நடைபெறும் நூலகங்களுக்கு வாங்க வேண்டிய பத்திரிகைகள் என்று 8 பத்திரிகைகளை மட்டுமே அரசு அனுமதித்து ஆணை வெளியிட்டது. 5 வங்காளி, 1 ஹிந்தி, 2 உருது நாளிதழ்கள் இடம் பெற்ற இப்பட்டியலில் ஆங்கிலப் பத்திரிகை ஒன்றுகூட இடம் பெறவில்லை.

இந்தியா முழுவதிலும் இதற்கு ஆங்கில ஊடகங்கள் எதிர்ப்பு தெரிவித்த பிறகு ஒரு பிரபல ஆங்கில நாளிதழ் உள்பட மேலும் நான்கு உள்ளூர் நாளிதழ்களையும் பட்டியலில் சேர்த்துப் புதிதாக ஆணை பிறப்பிக்கப்பட்டுள்ளது.

இந்த அரசாணையில் இருக்கும் இன்னொரு முக்கியமான அம்சம் ஒன்றும் உண்டு. அதை ஆங்கிலப் பத்திரிகைகள் ஏனோ பெரிதாக எடுத்துக் கொள்ளவில்லை. அது என்னவென்றால், அரசியல் கட்சியின் அதிகாரபூர்வப் பத்திரிகைகளாகவோ, தங்களது அரசியல் ஆதரவை வெளிப்படையாகத் தெரிவித்து நடைபெறும் நாளிதழ் மற்றும் பத்திரிகைகளை அரசுப் பணத்தில் நூலகத்துக்கு வாங்கக்கூடாது என்பதுதான். இதில் மேற்கு வங்கத்தின் கம்யூனிஸ்ட் கட்சிப் பத்திரிகைகளும் அடங்கும். இதைவிட மோசமான சர்வாதிகாரப் போக்கு வேறொன்று இருக்க முடியாது என்று கோபத்துடன் பேசியிருக்கிறார் சீதாராம் யெச்சூரி.

இதில் வேடிக்கை என்னவென்றால், மேற்கு வங்க அரசு அனுமதித்துள்ள முதல்பட்டியலில் இடம்பெற்றிருக்கும் சம்பாத் பிரதிதின், சன்மார்க், அக்பர்-இ-மாஷிக் ஆகிய மூன்று பத்திரிகைகளைச் சேர்ந்த பத்திரிகையாளர்கள், திரிணமூல் காங்கிரஸ் சார்பில் தேர்தலில் போட்டியிட்டு வெற்றி பெற்றவர்கள். இவர்கள் சார்ந்துள்ள பத்திரிகைகளை அரசியல் பத்திரிகை என்பதா, நடுநிலை நாளிதழ் என்பதா என்ற கேள்வி எழாமல் இல்லை.

மேலும் 5 பத்திரிகைகளைச் சேர்த்து ஆணை வெளியிட்ட அத்துறையின் அமைச்சர், அனைத்துப் பத்திரிகைகளையும் வாங்குவதற்கு நூலகத் துறையிடம் போதிய நிதிவசதி இல்லை. இப்போது நிறைய பத்திரிகைகள் வெளியாகிக்கொண்டிருக்கின்றன. எல்லா நாளிதழ்களையும் வாங்குவது சாத்தியமா? என்று கேட்டுள்ளார். இது முழுக்க முழுக்க உண்மை. இதற்குக் காரணம் நூலகத்துறைக்குப் போதுமான நிதி அளிக்கப்படுவது இல்லை என்பதை மறுக்க இயலாது.

இந்தச் சிக்கல் மேற்கு வங்க மாநிலத்தில் மட்டுமல்ல, எல்லா மாநிலங்களிலும் உள்ளது. உள்ளாட்சிகள் வசூலிக்கும் சொத்து வரியில் 10 விழுக்காடு நூலக வரியாக நூலக ஆணையத்திடம் செலுத்த வேண்டும் என்று சட்டம் சொல்கிறது. ஆனால், எந்த உள்ளாட்சி அமைப்புகளும் இதைச் செய்வதே இல்லை. தமிழகத்தையே எடுத்துக் கொள்வோம். 2010 மார்ச் மாதம் வரை நூலக ஆணையத்துக்கு உள்ளாட்சிகள் அளிக்கவேண்டிய நிலுவைத் தொகை ரூ.116 கோடி. இதில் மாநகராட்சிகள் மட்டும் சுமார் ரூ. 22 கோடி செலுத்த வேண்டும்.

அண்ணா நூற்றாண்டு நூலகத்துக்கு ரூ. 80 கோடிக்குப் புத்தகம் வாங்கியபோது, நூலக ஆணையத்திடம் பணம் இல்லை. சிறப்பு நேர்வாக ரூ. 50 கோடியை நிதித்துறையிடம் பெற்று, பதிப்பகங்களுக்கு வழங்கினார்கள். ஆனால், இதே நடவடிக்கையை எல்லா நூலகங்களின் புத்தகக் கொள்முதலுக்கும் செய்ய முடியாது.

நூலகங்களின் இந்த நிலைமைக்கு வெறும் நிதிப் பற்றாக்குறை மட்டுமே காரணம் என்று சொல்லிவிட முடியாது. நூலகங்கள் பெரும்பாலும் ஆளும் கட்சியின் பிடியிலேயே இருக்கின்றன. நூலக ஆணைக் குழுவில் அரசுக்கு வேண்டியவர்கள் நியமனம் செய்யப்படுகிறார்கள். நிதிநெருக்கடியில் உள்ள நூலகங்களுக்கு புத்தகங்கள் வாங்கும்போது எந்த அளவுக்குக் கவனமாகவும், தரமான புத்தகங்களையும் வாங்க வேண்டும் என்கிற அக்கறையே இல்லாமல்தான் அவர்கள் புத்தகங்களை வாங்குகிறார்கள்.

சென்னையில் ஆண்டுதோறும் நடைபெறும் புத்தகக் கண்காட்சியில் அதிக விற்பனையான புத்தகங்கள் என்று ஒரு பட்டியலைத் தயாரித்தால், அதில் 10 விழுக்காடு புத்தகங்கள் கூட, நூலகத்துக்கான கொள்முதல் பட்டியலில் இருக்காது. ஏனென்றால், நூலகங்களுக்கு வாங்கப்படும் புத்தகங்கள் பெரும்பாலும், ஆளும்கட்சியின் துதிபாடிகள் எழுதிய, யாராலும் பேசப்படாத, எவராலும் படிக்கப்படாத நூல்கள்தான். குறிப்பிட்ட சில பதிப்பகங்களும், ஆட்சியாளர்களுக்கு வேண்டியவர்களும் தங்கள் செல்வாக்கைப் பயன்படுத்தித் தங்களது புத்தகங்களை நூலகத்துறை வாங்கும்படி பார்த்துக் கொண்டுவிடுகிறார்கள். ராஜாராம் மோகன்ராய் அறக்கட்டளை போன்ற சில அமைப்புகள் மூலம்தான் தரமான புத்தகங்கள் நூலகத்துறைக்கு வந்து சேர்கின்றன.

வெளிநாடுகளில் உள்ள நூலகங்களில், வாசகர்கள் தங்களுக்கு வேண்டும் என்கிற, அல்லது சிறந்த நூல் என்று அறியவந்த விமர்சனங்களைக் குறிப்பிட்டு, அவற்றை வாங்கி வைக்கப் பரிந்துரைப் பட்டியலில் எழுதுகிறார்கள். அந்த நூலகங்கள் வாசகர்களின் கருத்துக்கு மதிப்புத் தந்து அந்த புத்தகங்களை வாங்கி வைக்கின்றன.

புத்தகங்களையும் நாளிதழ்களையும் பத்திரிகைகளையும் அரசு அதிகாரிகளும் அரசு நியமனம் செய்யும் குழுவும் தேர்வு செய்யும்வரை, நூலகங்கள் தரம் குறைந்த புத்தகங்களின் புகலிடமாகத்தான் தொடரும். நிதிப் பற்றாக்குறை ஒருபுறம் இருந்தாலும், இருக்கின்ற குறைந்த நிதியையும் இப்படி வீண்படுத்துவதுதான் இன்றைய நூலகத்தின் மிகப்பெரும் அவலமாக இருக்கிறது.

குறைந்தபட்சம், அரசியல் கட்சிகளின் அதிகாரபூர்வ நாளேடுகள் அரசு மற்றும் பொது நூலகங்களில் இடம் பெறக்கூடாது என்கிற வரைமுறை பின்பற்றப்படுவதுதான் ஓரளவுக்காவது நடுநிலை நாளேடுகள் நூலகங்களில் இடம்பெறவும், மக்கள் தங்கள் பொது அறிவை வளர்த்துக்கொள்ளவும் வழிகோலும். கடைசியாகக் கிடைத்த தகவலின்படி, திரிணமூல் காங்கிரஸ் கட்சி, தங்களது கட்சிக்காக ஒரு நாளிதழைத் தொடங்க இருப்பதாகத் தெரிகிறது.

தெற்கோ, வடக்கோ, மேற்கோ, கிழக்கோ இந்தியாவைப் பொருத்தவரை அரசியல் கட்சிகள் எல்லாமே ஒரே குட்டையில் ஊறிய மட்டைகள்தான் என்பது மீண்டும் நிரூபிக்கப்பட்டிருக்கிறது, வேறென்ன?

விதிவிலக்கு பட்ஜெட்!

தமிழக பட்ஜெட்டில் ஒன்றும் இல்லை என்று எதிர்க்கட்சிகள் எல்லாமும் கருத்து தெரிவித்தாலும்கூட, தாக்கல் செய்யப்பட்டுள்ள பட்ஜெட்டில் சாதாரண மக்களுக்கு சுமை கூட்டும்படியான எந்த வரிவிதிப்பும் இந்த நிதிநிலை அறிக்கையில் இல்லை என்பதை ஒப்புக் கொள்ளத்தான் வேண்டும். இந்த நிதிநிலை அறிக்கை பள்ளிக் கல்வி, மின்சேமிப்பு இரண்டுக்கும் மட்டும்தான் அதிக முக்கியத்துவம் கொடுத்துள்ளது.

இந்த இரண்டு விஷயங்களுமே அரசுக்கு தொடக்க நாள் முதலாகவே தலைவலியைக் கொடுத்து வருவன என்பதால் இதற்கு அரசு அதிக கவனம் செலுத்தியிருப்பதில் ஆச்சரியம் இல்லை.

சாதாரண மக்கள் பயன்படுத்தும் பல இனங்களுக்கு வரி விலக்கும் வரி குறைப்பும் அளிக்கப்பட்டுள்ளது. வரி விதிப்பு அதிகரிக்கப்பட்டுள்ள இனங்கள் பலவும் சாதாரண மக்களுக்கு அப்பாற்பட்டவையே. வெளிமாநிலங்களிலிருந்து கொண்டு வந்து தமிழகத்தில் விற்பனை செய்யப்படும் மதுபானங்களுக்கு 14.5% மதிப்புக்கூட்டு வரி விதிக்கப்பட்டுள்ளது. அதேபோன்று எண்ணெய் உற்பத்திக்காக வரிச்சலுகை அளிக்கப்பட்ட ஆலைகள் வரி ஏய்ப்பு செய்வது கண்டறியப்பட்டதால், ரூ.5 கோடிக்கும் குறைவாக உற்பத்தி இருந்தால் அவர்களுக்கு அளிக்கப்பட்ட வரி விலக்கு ரத்து செய்யப்பட்டு, 5 விழுக்காடு மதிப்புக்கூட்டு வரி விதிக்கப்படவுள்ளது.

2012-13 நிதியாண்டு முதல் பத்திரப் பதிவுகள் அனைத்தும் அரசு அறிவித்துள்ள புதிய வழிகாட்டுதல் மதிப்புப்படி தீர்மானிக்கப்படும் என்பதாலும், நிலத்தின் மதிப்பு பல நூறு மடங்கு உயர்ந்துள்ளது என்பதாலும், பத்திரப் பதிவு மூலம்தான் அரசுக்குக் கணிசமான வருவாய் கிடைக்கவுள்ளது. இதனால் ஏழைகள் யாரும் பாதிக்கப்படப்போவதில்லை என்றாலும், மத்திய தர வகுப்பினர் வீடு வாங்குவதற்கு பத்திரப் பதிவுக்கான அதிகரித்த தொகையையும் சேமித்தாக வேண்டுமே என்பது பயமுறுத்துகிறது.

இந்த பட்ஜெட்டில் மின்சேமிப்பைப் பயன்படுத்துவதற்கு முக்கியத்துவம் தந்துள்ளனர். ரூ.3,573 கோடி மின்விநியோக திட்டத்துக்கு ஒதுக்கப்பட்டுள்ளது. வழித்தட மின் இழப்பை குறைக்க இது உதவும். மின்சேமிப்புக் கருவிகள், பேட்டரிகளில் செயல்படும் வாகனங்கள், புளோரசண்ட் பல்புகள் ஆகியவற்றுக்கு மதிப்புக்கூட்டு வரி 14.5 விழுக்காட்டிலிருந்து 5 விழுக்காடாகக் குறைக்கப்பட்டுள்ளது. அதுமட்டுமின்றி, ஒரு விளக்குத் திட்டத்தில் பயன்பெறும் அனைத்து வீடுகளுக்கும் விலையில்லா புளோரசண்ட் பல்புகள் வழங்க அறிவிப்பும் செய்துள்ளனர். இதனால், மின் சேமிப்பு மிகப்பெரிய அளவில் கிடைக்காது என்றாலும் இது ஒரு நல்ல தொடக்கம்.

சர்க்கரை நோயாளிகளுக்காக அவர்களுக்குத் தேவைப்படும் இன்சுலின் மருந்து மீதான மதிப்புக்கூட்டு வரி ரத்தும், கோவை மற்றும் மதுரையில் புற்றுநோய் மையங்கள் ஏற்படுத்தப்படும் என அறிவித்திருப்பதும் பாராட்டுக்குரியவை.

இந்த நிதிநிலை அறிக்கையில் பள்ளிக் கல்விக்கு மிக அதிகமான முக்கியத்துவம் தரப்பட்டுள்ளது, இதுவரை இல்லாத அளவுக்கு ரூ.14,552 கோடியை ஒதுக்கியுள்ளனர். ஒன்றாம் வகுப்பு முதல் 10-ம் வகுப்பு வரை சீருடை, காலணி, புத்தகங்கள் என எல்லாவற்றையும் இலவசமாக அளித்துவந்த அரசு, தற்போது மாணவர்களுக்கான நோட்டுப் புத்தகங்களையும் இலவசமாக அளிக்க அறிவிப்பு செய்துள்ளது. இதற்காக பட்ஜெட்டில் ரூ.150 கோடி ஒதுக்கீடு செய்யப்பட்டுள்ளது.

இதன் மூலம் அரசுப் பள்ளிகளில் 10-ம் வகுப்பு வரை எந்தவிதச் செலவும் கட்டணமும் இல்லாமல் படிக்க முடியும் என்ற நிலையை தமிழக அரசு ஏற்படுத்தியுள்ளது. இதுதவிர, பட்ஜெட்டுக்கு முன்பாகவே, 1223 அறிவுசார் பள்ளிகளை, கணினி பலகை கொண்ட வகுப்பறை வசதிகளுடன் உருவாக்கவும் அரசு அறிவித்திருக்கும் நிலையில், இந்த பட்ஜெட் கல்விக்கு அதிக முக்கியத்துவம் கொடுத்துள்ளதை உணர முடியும்.

இன்றைய சூழ்நிலையில் பள்ளிக் கல்விச் செலவு ஒவ்வொரு குடும்பத்துக்கும் மிக அதிகமாக இருக்கிறது. 10-ம் வகுப்பு வரை ஒரு ரூபாய் செலவு இல்லாமல் கல்வி பெறும் வசதி இருந்தும் மக்கள் ஏன் தனியார் பள்ளிகளைத் தேடிப் போகிறார்கள்? இதற்குக் காரணம் அரசுப் பள்ளி ஆசிரியர்கள்தான். அவர்கள் தங்களது குழந்தைகளையே அரசுப் பள்ளியில் சேர்க்கத் தயங்கும்போது, அரசுப் பள்ளிகளில் ஆசிரியர்கள் நன்றாகச் சொல்லித் தருகிறார்கள் என்ற நம்பிக்கையை எப்படி ஏற்படுத்த முடியும்?

அரசு அலுவலர்களும், அரசுப் பள்ளி ஆசிரியர்களும் அரசில் பதவி வகிக்கும் மக்கள் பிரதிநிதிகளும் தங்கள் குழந்தைகளை அரசுப் பள்ளிகளில்தான் படிக்க வைக்க வேண்டும் என்கிற நிலைமை ஏற்பட்டால் மட்டுமே, பொதுமக்கள் தங்கள் குழந்தைகளையும் அரசுப் பள்ளிகளில் சேர்க்க மனமுவந்து முன்வருவார்கள். அரசுப் பள்ளிகளின் தரமும் அப்போதுதான் அதிகரிக்கும்.

நிதிநிலை அறிக்கை என்பது இலவச அறிவிப்புகளும், வரவு செலவு அறிக்கையும் மட்டுமல்ல. அது அரசின் கொள்கை முடிவுகளையும், செயல்திட்டங்களையும் வெளிப்படுத்தும் ஆவணமும் கூட. அந்த வகையில் தமிழக அரசின் நிதிநிலை அறிக்கை மாநில அளவிலான கட்டமைப்பு வசதிகள் அதிகரிப்பு, விவசாய உற்பத்தி அதிகரிப்புக்கான செயல்திட்டம் போன்றவைகள் பற்றி தெளிவான நிலைப்பாட்டை எடுக்கவில்லையோ என்கிற தோற்றம் வெளிப்படுகிறது. அதற்குக் காரணம், நிதிநிலை அறிக்கையில் ஒதுக்கீடுகள் காணப்பட்டாலும் அந்த ஒதுக்கீடுகள் எப்படி செலவிடப்படும் என்பதில் தெளிவு காணப்படாததுதான்.

அதிமுக அரசு ஆட்சி அமைத்த பிறகு தாக்கல் செய்திருக்கும் முழுமையான முதல் நிதிநிலை அறிக்கை இதுதான். நிர்வாகம் முழு கட்டுப்பாட்டுக்குள் வருவதற்கு இன்னும் ஓர் ஆண்டு அவகாசம் கொடுத்து அதற்குப் பிறகு கருத்துக் கூறுவதுதான் நாகரிகம் என்பதால் விமர்சனங்களை அடக்கி வாசித்திருக்கிறோம். ஆட்சியாளர்கள் நல்ல ஆட்சியை உறுதி செய்ய அவகாசம் அளிப்பதில் தவறில்லை!

போதை உபாதை!

போதைப்பொருள்களில் ஒன்றான ஹெராயினைப் பயன்படுத்துவோர் உலகிலேயே இந்தியாவில்தான் அதிகம் எனப் புள்ளிவிவரம் தருகிறது "ஐக்கிய நாடுகள் சபை போதைப்பொருள்கள் அறிக்கை-2011'. அண்மையில் வெளியிடப்பட்ட இந்த அறிக்கையின்படி, "தெற்கு ஆசியாவில் 40 டன் ஹெராயின் உற்பத்தி செய்யப்படுகிறது. இதில் 17 டன் ஹெராயின் இந்தியாவிலுள்ள போதைஅடிமைகளால்தான் நுகரப்படுகிறது என்று தெரிகிறது.
 ஐக்கிய நாடுகள் சபை அறிக்கை தரும் புள்ளிவிவரத்தின்படி, ஆப்கானிஸ்தானில்தான் மிக அதிகமாக, அதாவது ஆண்டுக்கு 380 டன் ஓபியம் (அபினி) உற்பத்தி செய்யப்படுகிறது. இதில் 5 டன் அவர்களே சாப்பிட்டதுபோக, மீதமுள்ள 375 டன் அபினியின் பெரும்பகுதி இந்தியா வழியாக உலக நாடுகளுக்குக் கடத்தப்பட்டு வருகிறது. ஆப்கானிஸ்தானுக்கு அடுத்தபடியாக, தெற்கு ஆசியாவில், குறிப்பாக மியான்மர், லாவோஸ் நாடுகளில், 40 முதல் 50 டன் விளைவிக்கப்படுகிறது. வழக்கமாக உலக சந்தைக்குப் போக வேண்டிய இந்த போதைப் பொருள், தற்போது இந்தியாவிலேயே விற்பனையாகும் போக்கு அதிகரித்துள்ளது என்பதைத்தான் ஐ.நா அறிக்கையிலுள்ள புள்ளிவிவரம் நமக்கு உணர்த்துகிறது.
 2006-ம் ஆண்டு இந்தியாவில் போதைஅடிமைகள் எண்ணிக்கை 7.5 கோடி என்று ஓர் ஆய்வறிக்கை வெளியானது. அதன்படி, மது அடிமைகள் 6.25 கோடி, கஞ்சா போன்ற போதைப்பொருள்களுக்கு அடிமையானவர்கள் 90 லட்சம், அபினிக்கு அடிமையானவர்கள் 3 லட்சம், நோயாளிகளை அமைதிப்படுத்த மருத்துவர் பரிந்துரைக்கும் மாத்திரைகளைப் பயன்படுத்தும் போதைஅடிமைகள் 10 லட்சம் என்று தோராயமாகக் கணக்கெடுத்தார்கள்.
 ஐ.நா. புள்ளிவிவரத்தின்படி, ஓபியம் எனப்படும் அபினி பயன்படுத்துவோர் எண்ணிக்கை இந்தியாவில் தற்போது 30 லட்சம். அதாவது, கடந்த 6 ஆண்டுகளில் 10 மடங்கு அதிகரித்துள்ளது என்பதுதான் கவலை தரும் விஷயமாக உள்ளது.
 இந்தியாவில் அபினி சாகுபடி சுமார் 7,500 எக்டேருக்கு நடைபெறுவதாகவும், இதில் சுமார் 1,000 எக்டேர் பயிரை போதைப்பொருள் தடுப்புப் பிரிவு அழித்ததாகவும் ஐநா அறிக்கையில் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது.
 மேற்குத் தொடர்ச்சி மலைப் பகுதியின் சில மறைவான பகுதிகளில் பரவலாகவே கஞ்சா சாகுபடி செய்யப்படுவதும், பெயரளவில் சிறு பகுதியை மட்டும் காவல்துறையும் போதைப்பொருள் தடுப்புத் துறையும் நடவடிக்கை எடுத்து அழிப்பதும் ஆண்டுதோறும் நடைபெற்றுவரும் வருடாந்திரச் சடங்காகத்தான் தொடர்கிறது. இதன் பின்னால் ஒரு மிகப்பெரிய மாபியாவே செயல்படுகிறது என்று கூறப்படுகிறது. சந்தனக் கடத்தலைவிட இந்தக் கஞ்சா மாபியா சக்தி வாய்ந்தது என்றும் கூறுகிறார்கள்.
 சாகுபடி செய்யப்படும் கஞ்சாச் செடிகளை நாட்டின் பல்வேறு பகுதிகளுக்குக் கடத்துவதில் சிக்கல் இருப்பதால், கஞ்சாவை, எண்ணெய் வடிவத்தில் உருமாற்றிக் கடத்தும் போக்கும் உருவாகியிருக்கிறது. தங்க நாற்கரச் சாலையும் கன்டெய்னர் லாரிகளும் வந்துவிட்ட பிறகு கஞ்சா கடத்தல்காரர்களின் பணி மிகவும் சுலபமாகிவிட்டது என்கிறார்கள் போதைப்பொருள் தடுப்புத் துறையில் உள்ள நேர்மையான அதிகாரிகள்.
 கடத்தப்படும் போதைப்பொருள்களைத் தடுப்பதும் அழிப்பதும் ஒருபுறம் நடந்தாலும், இந்தியாவுக்குள் அதன் விற்பனையைத் தடுப்பது இன்றியமையாதது. போதைப் பொருள் கடத்தல் தடுப்புப் பிரிவு பெரும்பாலும் தடுப்பு நடவடிக்கையோடு நின்று விடுகிறது. இந்தியாவில் நகரப் பகுதிகளில் நடைபெறும் விற்பனை குறித்து கவலைப்படுவதில்லை. அந்தந்த மாநிலக் காவல்துறை மட்டுமே விற்பனையைத் தடுத்து நிறுத்த முடியும் என்கிற நிலையில் இந்தியாவின் மாநகரப் பகுதிகளில் இதுபற்றிய முனைப்பு காவல்துறைக்கு இருப்பதில்லை.
 போதைப்பொருள் விற்பனை செய்யக்கூடியவர்கள் யார்? எந்தெந்த இடங்களில், எந்தெந்த மறைமுக வழிகளில் விற்பனை செய்யப்படுகின்றது என்பது காவல்துறைக்கு அத்துப்படி. காவல்துறை மனது வைத்தால் எந்த வகையான போதைப்பொருள்களும் சந்தையில் கிடைக்காமல் தடுத்துவிட முடியும். சந்தையில் கிடைக்காத நிலையில் இதைப் பயன்படுத்துவோர் அல்லது போதைஅடிமைகள் எண்ணிக்கை தானாகவே குறைந்துவிடும். ஆனால், போதைப்பொருள் விற்பனைக்குப் பின்னால் அரசியல் சக்திகள் இருப்பதுதான் காவல்துறையின் கைகளைக் கட்டிப் போட்டிருப்பதாகக் கூறப்படுகிறது.
 அடித்தட்டு மக்களும் சமூகத்தில் போக்கிரிகளாக அறியப்பட்டவர்களும் மட்டும்தான் போதைப் பொருள்களைப் பயன்படுத்துகின்றனர் என்ற நிலைமை இன்றில்லை. போதைப்பொருள்களின் விலை உயர உயர, அதைப் பயன்படுத்துவோரும் உயர்குடி மக்களாக இருக்கின்றனர். மிகச் சிறந்த கல்லூரிகளில் பயிலும் மாணவர்கள், தகவல்தொழில்நுட்பத் துறையில் மிகஅதிகமாகச் சம்பாதிக்கும் இளைஞர்கள் ஆகியோரைத்தான் இந்தப் போதைப்பொருள் வியாபாரிகள் குறி வைக்கின்றனர். அதன் விளைவாகத் தகவல் தொழில்நுட்பத் துறையின் கேந்திரங்களாக விளங்கும் சென்னை, பெங்களூரு, ஹைதராபாத் போன்ற தென்னிந்திய நகரங்களில் போதைப்பொருள் விற்பனை மிக அதிகமாகிக்கொண்டே வருகிறது.
 போதைக்கு அடிமையாதல் என்பது வெறும் பொருளாதார இழப்பு மட்டுமல்ல. ஒவ்வொரு போதை அடிமையும் ஒரு குடும்பத்துக்கு நிரந்தரச் சுமையாக மாறிவிடுகிறார். ஆங்கிலேயர்கள் சீனாவை அடிமைப்படுத்தியதே போதைப் பழக்கத்தை அந்த நாட்டில் அறிமுகப்படுத்தியதன் மூலம்தான் என்பதை நாம் நினைவில்கொள்ள வேண்டும். ஆரோக்கியமான பங்குச் சந்தை, ஜிடிபி வளர்ச்சி, அன்னியச் செலாவணிக் கையிருப்பு, தெருவெல்லாம் மோட்டார் வாகனங்கள், வாழ்க்கை வசதிகள் என்றெல்லாம் இருந்தென்ன பயன்? நமது வருங்காலச் சந்ததியினர் போதைக்கு அடிமையாகி விடாமல் நம்மால் பாதுகாக்க முடியாமல் போனால், இவையெல்லாமே அர்த்தமற்றவை.