வேலியே பயிரை மேய்ந்தால்...

பெண்களின் பாதுகாப்பு மற்றும் பாலியல் கொடுமை வழக்குகள் தொடர்பாக அனைத்து மாநிலங்களும் எடுத்துள்ள நடவடிக்கை என்ன?'' என்று உச்ச நீதிமன்றம் கேட்கும் முன்பாகவே, இந்தியாவில் முதல் மாநிலமாக தமிழ்நாட்டில் ஒவ்வொரு மாவட்டத்திலும் பாலியல் கொடுமை வழக்குகள் குறித்து விசாரிக்க விரைவு நீதிமன்றம் அமைக்கப்படும் என்று தமிழக முதல்வர் அறிவித்துள்ளது பாராட்டுக்குரியது. இத்தகைய வழக்குகளில் மேற்கொள்ள வேண்டிய நடவடிக்கைகள் தொடர்பாக 13 உத்தரவுகளையும் பிறப்பித்துள்ளார்.

இந்த வழக்குகளில் பாலியல் கொடுமைக்கு ஆளாகும் பெண்களின் மருத்துவச் செலவை அரசே ஏற்கும் என்பதும், இந்த வழக்குகளில் அரசுத் தரப்பு வழக்குரைஞர்கள், விசாரணை நடத்தும் காவல்துறை அதிகாரிகள் ஆகியோரும் பெண்களாகவே இருப்பார்கள் என்பதும் வரவேற்கத்தக்கவை. இத்தகைய ஏற்பாடு, பாதிக்கப்பட்ட பெண்களுக்குப் பேருதவியாக அமையும்.

வணிக வளாகம், கடைகள், கல்லூரிகள் உள்ளிட்ட எல்லா இடங்களிலும் ரகசிய கண்காணிப்பு கேமராக்கள் அமைக்கப்படுவது பெண்கள் மீதான பாலியல் அத்துமீறல்களைத் தடுக்க உதவும். ஆனால், அது மட்டுமே பிரச்னையைக் குறைத்துவிடாது.

பாலியல் வன்கொடுமையில் மக்கள் மட்டுமே ஈடுபடுகிறார்கள் என்பதில்லை. பல சம்பவங்களில் காவல்துறையினரே ஈடுபட்டுள்ளனர். அண்மையில் விழுப்புரம் அருகே தாழ்த்தப்பட்ட வகுப்பைச் சேர்ந்த பெண், காவல்துறையினர் தன் மீது நடத்திய பாலியல் அத்துமீறல்கள் குறித்து புகார் கொடுத்து, தொடர்புடையோர் பணியிடைநீக்கம் செய்யப்பட்டுள்ளனர். அந்த வழக்கு அத்துடன் மறக்கப்பட்டுவிட்டது.

வாச்சாத்தி சம்பவத்தில், பல ஆண்டுகள் கழித்து தீர்ப்பு கிடைத்தும் மேல்முறையீடு நடந்துகொண்டிருக்கிறது. காவல்நிலையத்தில் பாலியல் அத்துமீறலுக்கு ஆளாகும் பெண்களில் சிலர்தான் அதுபற்றிப் பேசுகிறார்கள். கெட்ட வார்த்தைகள் பேசி பெண்களைக் காவல்துறையினர் கூசிக்குறுகி நிற்க வைப்பது, பாலியல் அத்துமீறலுக்கு சமமான குற்றம். அதன் விளைவாகக் காவல்நிலையத்திலிருந்து திரும்பியதும் பெண்கள் தற்கொலை செய்துகொண்ட சம்பவங்களும் உள்ளன.

மகளிர் காவல்நிலையங்கள், காவல்துறையின் உயர் அதிகாரிகளின் பேச்சுக்கு கட்டுப்பட்டு, சும்மா இருப்பதைத் தவிர வேறு வழியில்லாமல் இருக்கின்றன. அரசியல்வாதிகளும், காவல்துறையும் சேர்ந்து எதையும் செய்ய முடியும் என்ற நிலைமை மாறிவிடவில்லை என்பதுதான் நடைமுறை உண்மை.

பாலியல் வன்கொடுமைக்கு ஆளான பெண்ணுக்கு உடனடியாக மருத்துவப் பரிசோதனை செய்வதும் தடய அறிவியல் ஆய்வை முடிப்பதும் வழக்கிற்கு மிகவும் இன்றியமையாதவை. இதனைச்செய்ய வழக்குப் பதிவு அவசியமாகிறது. வல்லுறவு வழக்குகளில், இந்த அரசியல் மற்றும் காவல்துறை கூட்டணியின் முதல் வேலை, காலதாமதம் செய்து தடயங்களை இயற்கையாகவே அழிந்துபோகச் செய்வதுதான். ஆகவே, பாலியல் வல்லுறவுக்கு ஆளான பெண், தன் உடலில் தங்கிய தடங்கள் அழியும் முன்பாக, ஒரு மாவட்ட ஆட்சியர் அல்லது மாவட்ட நீதிபதி முன்பாக புகார் கொடுத்து, நேரடியாக மருத்துவப் பரிசோதனை, தடய அறிவியல் ஆய்வுக்கு உட்படச் செய்வதும், இதில் அந்தப் பெண்ணுக்கு உதவிட மகளிர் அமைப்புகளை துணைநிற்க ஊக்கப்படுத்துவதும்தான் பெண்களுக்கு நியாயம் கிடைக்க உதவும்.

பாலியல் கொடுமைகள் ஆண்களால் மட்டுமே நடத்தப்படுவதில்லை. விழுப்புரம் தனியார் பள்ளியில் ஒரு நர்சரி மாணவிக்கு பாலியல் கொடுமையை நிகழ்த்திய புகாரில் கைதானவர்கள் வகுப்பு ஆசிரியை மற்றும் தலைமையாசிரியைதான். சிறுவர்களும்கூட, ஆண்களாலும் பெண்களாலும் பாலியல் வன்கொடுமைக்கு ஆளாகிறார்கள் என்பதை மறந்துவிடக்கூடாது. இத்தகைய நேர்வுகளில் எத்தகைய நடவடிக்கை, பாதிக்கப்பட்டவர்களுக்கு உடனடி நியாயம் கிடைக்க உதவும் என்பதையும் யோசிக்க வேண்டும்.

மேலும், பாலியல் அத்துமீறல், வல்லுறவு ஆகிய குற்றங்களில் ஈடுபடுவோரில் 18 வயதுக்குக் குறைந்தவர்கள் அதிகரித்து வருவதையும் கவனத்தில் கொள்ள வேண்டும். அதைப் பற்றியும் நாம் தீவிரமாகச் சிந்தித்து சட்டத்தில் சேர்த்தாக வேண்டும்.

தில்லியில் மருத்துவ மாணவி பாலியல் வன்கொடுமைக்கு பலியான சம்பவம் இந்தியா முழுவதையும் உணர்வுக் கொந்தளிப்பில் ஆழ்த்தியுள்ளதால், தற்போது இத்தகைய நடவடிக்கைகளுக்கு யாரும் எதிர்ப்பு தெரிவிக்கவில்லை. எனினும், நாளடைவில் இந்த நடவடிக்கைகளுக்கு மெல்ல எதிர்ப்புகள் கிளம்பும். சட்டவிதிகளைத் தளர்த்தவும் மாற்றவும் கோருவார்கள்.

பாலியல் பலாத்காரத்தில் சாதாரண குடிமகன்கள் தண்டனை பெறும்போது பாராட்டும் இதே அரசியல்வாதிகள், அவர்களது உறவினர்களும், கட்சிக்காரர்களும் தண்டனை பெறும்போது, பொய்ப் புகார் என்றும், சட்டம் தவறாகப் பயன்படுத்தப்படுகிறது என்றெல்லாம் எதிர்ப்புக்குரல் கொடுக்கத் தொடங்குவர்.

ஒரு தொலைக்காட்சியில், தற்போதைய நடவடிக்கைகள் குறித்த பார்வையாளர்கள் கருத்துகளைக் கேட்கும்போது ஒரு தொகுப்பாளினி கேட்கிறார்: "இந்தச் சட்டம் தவறாகவும் பயன்படுத்த வாய்ப்பு இருக்கிறதல்லவா'? அதற்கு தொலைபேசியில் பேசும் பார்வையாளர், "ஆமாம். நிலப்பறிப்பு வழக்குகள்போல, எந்த அடிப்படையும் இல்லாமல் வழக்குத் தொடுத்திட முடியும். உடனே ஒரு வருஷம் குண்டர் சட்டத்தில் போடலாம்' என்கிறார். பெண்களுக்கு பாதுகாப்பு தரும் நடவடிக்கைகளுக்கு எதிராக இப்போதே "விதை தூவ'த் தொடங்கிவிட்டார்கள்!

இத்தனை களேபரம் நடைபெற்றுக் கொண்டிருக்கிறதே, எத்தனை காவல்நிலையங்களில் பாலியல் வன்கொடுமைக்கு ஆளான பெண்களுக்கு என்னென்ன உரிமைகளும், உதவிகளும் தரப்படும் என்று கண்ணில் படும்படி ஏதாவது தகவல் பலகை வைக்க முன்வந்திருக்கிறார்களா? இந்தியா முழுவதும் காவல்துறை பெண்களுக்குப் பாதுகாப்பாக இருந்துவிட்டாலே இந்தக் குற்றங்கள் 90% குறைந்துவிடுமே... காக்கிச் சட்டை குற்றவாளிகள் இல்லாமல் இருப்பதை உறுதி செய்யாதவரை, சட்டம் போட்டும் பயனிருக்காது.

சொல்ல வேண்​டிய நேரம்

புது​தில்​லி​யில் பாலி​யல் கொடு​மைக்கு எதி​ரான போராட்​டத்​தால் மத்​திய அரசு அறி​வித்த,​​ உச்ச நீதி​மன்ற முன்​னாள் தலைமை நீதி​பதி ஜே.எஸ்.​ வர்மா தலை​மை​யி​லான மூவர் குழு தனது பணியை உடனே தொடங்​கி​விட்​டது.​ ​

​ பெண்​க​ளின் மீதான பாலி​யல் குற்​றங்​க​ளைத் தடுப்​பது குறித்​தும்,​​ இதற்​கான தண்​ட​னை​கள்,​​ வழக்கு நடை​மு​றை​கள் குறித்தும் பொது​மக்​கள் தங்​கள் ஆலோ​ச​னை​களை இணை​ய​த​ளத்​தின் மூல​மா​க​வும் ​(த்ன்ள்ற்ண்​ஸ்ரீங்.ஸ்ங்ழ்ம்​ஹ​ஃய்ண்ஸ்ரீ.ண்ய்)​ தொலை​ந​கல் மூல​மா​க​வும் ​(011-23092675) தெரி​விக்​க​லாம் என்று இக்​குழு அழைப்பு விடுத்​துள்​ளது.​ ​

​ இத்​தனை நாள்​க​ளாக சமூ​க​வ​லைத்​த​ளங்​க​ளில் கருத்து தெரி​வித்​தும்,​​ போராட்​டங்​க​ளுக்கு அழைப்பு விடுத்​தும் எதிர்ப்​புத் தெரி​வித்​துக்​கொண்​டி​ருந்த அனை​வ​ரும் இனி தங்​கள் கோரிக்​கைக்கு தாங்​களே வலு சேர்க்க வேண்​டிய பொறுப்​பும் கட​மை​யும் இப்​போது ஏற்​பட்​டுள்​ளது.​ அவ​ர​வர் தங்​கள் ஆலோ​ச​னை​கள் வழங்​க​வேண்​டிய நேரம் வந்​துள்​ளது.​

​ டிசம்​பர் 16-ஆம் தேதி துணை​ம​ருத்​துவ மாண​விக்கு ஏற்​பட்ட துய​ரச் சம்​ப​வத்​தில் ​ அனைத்து நட​வ​டிக்​கை​க​ளும் வெகு​வி​ரை​வாக எடுக்​கப்​பட்​டுள்​ளன.​ இரண்டு காவல் துணை ஆணை​யர்​க​ளின் பணி​யிடை நீக்​கம்;​ குற்​ற​வா​ளி​கள் 6 பேர் மறு​நாளே கைது;​ விரை​வு​நீ​தி​மன்​றம் ஜன​வரி 3-ஆம் தேதி​மு​தல் நாள்​தோ​றும் விசா​ரணை நடத்​தும் என்ற அறி​விப்பு;​ தில்​லி​யில் பெண்​க​ளின் அவ​சர உத​விக்கு தொலை​பேசி எண் 181 என பல்​வேறு நட​வ​டிக்​கை​கள் எடுக்​கப்​பட்​டுள்ள நிலை​யில் தில்லி மக்​கள் தங்​கள் போராட்​டத்தை நிறுத்​திக்​கொள்​வதே சரி​யா​ன​தாக இருக்​கும்.​ இப்​போது இந்த கோபம் முழு​வ​தும்,​​ புதிய நடை​முறை,​​ புதிய சட்​டம் உரு​வாக்​கு​வ​தற்​கா​கத் திருப்​பி​வி​டப்​பட வேண்​டும்.​

​ மத்​திய அர​சின் பெண்​கள் மற்​றும் சிறார் மேம்​பாட்டு அமைச்​ச​கத்​தின் புள்​ளி​வி​வ​ரப்​படி,​​ 2011-ஆம் ஆண்டு இறு​தி​யில் வல்​லு​றவு வழக்​கு​க​ளின் எண்​ணிக்கை 95,065.​ இதில் 79,476 வழக்​கு​க​ளின் விசா​ரணை நிலு​வை​யில் உள்​ளது.​ பாலி​யல் அத்​து​மீ​றல் ​(ஙர்ப்ங்ள்ற்​ஹற்ண்ர்ய்)​ வழக்​கு​கள் 1,92,160.​ இதில் விசா​ரணை நிலு​வை​யில் இருப்​பவை 1,62,777.​

​ பெண்​கள் மீதான பாலி​யல் அத்​து​மீ​றல்,​​ பாலி​யல் அணுக்​கம்,​​ பாலி​யல் வன்​முறை,​​ பாலி​யல் மிரட்​டல்,​​ வல்​லு​றவு போன்ற வழக்​கு​கள் விரைந்து முடிக்​கப்​ப​டா​மல்,​​ பல ஆண்​டு​கள் தள்​ளிப்​போ​டப்​ப​டு​வ​தற்​குக் கார​ணம்,​​ நீதித்​துறை மட்​டுமே அல்ல.​ வழக்​கு​ரை​ஞர்​க​ளும் கார​ணம்.​ ஆகவே இத்​த​கைய வழக்​கு​க​ளில் தொடர்ச்​சி​யாக விசா​ரணை நடத்தி,​​ உட​ன​டி​யா​கத் தீர்ப்பு வழங்​கு​வது மட்​டுமே பாதிக்​கப்​பட்ட பெண்​ணுக்கு நியா​யம் கிடைக்க வழி​செய்​யும்.​ விரைவு நீதி​மன்​றம் அமைப்​பது மட்​டு​மின்றி,​​ இந்த வழக்​கு​க​ளில் வாய்தா வழங்​கக்​கூ​டாது என்​கின்ற நீதித்​துறை நடை​முறை மிக இன்​றி​ய​மை​யா​தது.​

​ மேலும்,​​ இத்​த​கைய வழக்​கு​க​ளில்,​​ பெண்​கள் வெளிப்​ப​டை​யாக பேச​மு​டி​யா​மல் கூசிட வைக்​கும் நீதி​மன்ற நடை​மு​றை​க​ளி​லும் மாற்​றம் தேவை.​ பாலி​யல் கொடு​மைக்கு இலக்​கான ஒரு பெண்,​​ தனது வாக்​கு​மூ​லத்தை ஒரு பெண் நீதி​ப​தி​யி​டம் மட்​டுமே சொல்​வேன்,​​ தன்​னி​டம் கேள்​வி​கேட்​கும் எதிர்த் தரப்பு வழக்​கு​ரை​ஞர் ஒரு பெண்​ணாக இருக்க வேண்​டும் என்று வலி​யு​றுத்த முடி​யாத நிலை​யில் பாதிக்​கப்​பட்ட பெண் பல​வற்றை வெளிப்​ப​டை​யா​கச் சொல்ல முடி​யா​மல் தவிக்​கி​றார்.​ ​ ஒரு பெண் தனக்கு இழைக்​கப்​பட்ட பாலி​யல் கொடு​மையை கூச்​ச​மின்​றி​யும்,​​ வார்த்​தை​களை முழுங்​கா​ம​லும் சொல்​வ​தற்கு பெண்​நீ​தி​பதி அல்​லது காவல்​துறை பெண் அதி​கா​ரி​யி​டம் மட்​டுமே இய​லும்.​ எதிர்த்​த​ரப்பு வழக்​கு​ரை​ஞர் பெண்​ணாக இருந்​தால்​தான்,​​ ஒரு ஆண் வழக்​கு​ரை​ஞர் கேட்​கக்​கூ​டிய வக்​கி​ரம் பொதிந்த கேள்​வி​களை அந்​தப் பெண்​வ​ழக்​கு​ரை​ஞர் கேட்​டா​லும்​கூட,​​ அதற்கு பாதிக்​கப்​பட்ட பெண் துணிச்​ச​லு​டன் பதில் அளிக்க ​ சாத​க​மாக இருக்​கும்.​ பாலி​யல் கொடுமை தொடர்​பான வழக்​கு​க​ளில் தன்னை விசா​ரிக்​கும் காவல்​துறை அதி​காரி,​​ வழக்​கு​ரை​ஞர்,​​ நீதி​பதி அனை​வ​ரும் பெண்​க​ளா​கத்​தான் இருக்க வேண்​டும் என்​பது அந்த பாதிக்​கப்​பட்ட பெண்​ணின் உரி​மை​யாக மாற்​றப்​பட வேண்​டும்.​

​ அடுத்​த​தாக,​​ இத்​த​கைய வழக்​கு​க​ளில் அதி​க​பட்​ச​மான தண்​ட​னை​யாக மரண தண்​டனை விதிக்​கப்​பட வேண்​டும் என்று கோரிக்கை வைக்​கப்​ப​டு​கி​றது.​ இந்த ஆலோ​ச​னையை இந்​தக் குழு​வி​டம் பொது​மக்​கள் தெரி​விக்​க​லாம்.​ இத்​த​கைய வழக்​கு​க​ளில் தண்​ட​னையை கடு​மை​யாக்க வேண்​டும் என்​ப​தில் சந்​தே​கம் இல்லை.​ ஆனால்,​​ மரண தண்​டனை கூடாது என்​றும்,​​ தீவி​ர​வாத வழக்​கில் மரண தண்​டனை பெற்ற அப்​சல் குரு உள்​ளிட்ட அனை​வ​ரை​யும் மன்​னித்து,​​ தண்​ட​னைக் குறைப்பு செய்ய வேண்​டும் என்​றும் கருத்​து​ரு​வாக்​கம் நடை​பெற்​றுக்​கொண்​டி​ருக்​கும் சூழ​லில்,​​ பாலி​யல் கொடு​மைக்கு மர​ண​தண்​ட​னையை நீதி​ப​தி​கள் பரிந்​து​ரைப்​பார்​கள் என்​பது சந்​தே​கமே!​

​ புது​தில்​லி​யில்,​​ நன்கு படித்த,​​ நாக​ரீக இளம்​பெண்​கள் தாங்​கிய பதா​கை​க​ளில் காணப்​பட்ட வாச​கங்​கள் பல​வும் மேலை நாடு​க​ளில் இதே​போன்ற எதிர்ப்​பு​க​ளின்​போது எழு​தப்​பட்​ட​வற்​றின் மறு​பி​ர​தியே.​ ஆனால் தமிழ்​நாட்​டில்,​​ சில ஆர்ப்​பாட்​டங்​க​ளில் பெண்​கள் தமி​ழில் எழுதி வைத்​தி​ருந்த பதாகை சற்று வித்​தி​யா​ச​மா​னது-​ "பாலி​யல் வெறி​யைப் பரப்​பும் சினி​மாக்​கள் தொலைக்​காட்சி நிகழ்ச்​சி​களை ஒழித்​துக்​கட்ட வேண்​டும்'.​ இந்த வாச​கம் இன்​றைய பிரச்​னையை மிக நேர்​மை​யாக அணு​கு​கின்​றது.​​ மன​தில் விதைக்​கப்​ப​டும் எண்​ணங்​கள்​தான் செய​லாக மாறு​கின்​றன.​ ​

பாலி​யல் கிளர்ச்​சி​யைத் தூண்​டும் திரைப்​பா​டல்​கள்,​​ திரைப்​ப​டங்​கள்,​​ பத்​தி​ரி​கைப் படங்​கள்,​​ செல்​போன்​க​ளி​லும் ஆபாச விடியோ காட்​சி​கள்,​​ இணை​ய​த​ளங்​க​ளில் போர்​னோ​கி​ராபி,​​ எது​வுமே தவ​றில்லை என்ற மன​நி​லை​யில் இந்​தி​யர்​கள் இருப்​ப​தாக செக்ஸ் சர்வே என எல்​லா​வற்​றை​யும் கிடைக்​கச் செய்​து​விட்டு,​​ பெண்​க​ளுக்​குப் பாது​காப்பை அதி​க​ரிப்​ப​தா​லும்,​​ கடு​மை​யான சட்​டங்​கள் மூல​மும் பாலி​யல் கொடு​மை​க​ளைத் தடுத்​து​விட முடி​யும் எனச் சொல்​வது சரி​யான வாதம் அல்ல.​ மேலை​நா​டு​க​ளில் இவை இல்​லையா?​ என்று கேட்​க​லாம்.​ அந்த வாழ்க்​கை​முறை இந்​தி​யா​வில் எல்லா வீடு​க​ளி​லும் இல்லை.

இதுவா ஜனநாயகம்?

தில்லியைச் சேர்ந்த தொழிலதிபர்கள் பான்டீ சத்தா என்கிற குரு பிரீத் சிங் சத்தாவும் அவரது தம்பி ஹர்தீப் சத்தாவும் ஒருவரை ஒருவர் சுட்டுக்கொண்டு இறந்தார்கள். இரண்டு சமூகவிரோதிகள் மடிந்ததை, இந்தியாவின் அத்தனை தேசிய நாளிதழ்களிலும் முதல் பக்கச் செய்தியாக, சில பத்திரிகைகளில் தலைப்புச் செய்தியாக வெளியிடப்படும் அளவுக்கு அந்தக் கொலைகள் முக்கியத்துவம் பெறுகின்றன என்றால் அதற்குக் காரணம் இல்லாமல் இல்லை.

 பான்டீ சத்தாவினுடைய வர்த்தகக் குழுமத்தின் ஆண்டுக்கான பற்றுவரவு 6,000 கோடி ரூபாயிலிருந்து 20,000 கோடி ரூபாய் வரை. பஞ்சாப் மாநில முன்னாள் முதல்வர் அமரேந்திர சிங், உத்தரப் பிரதேச முன்னாள் முதல்வர்கள் மாயாவதி, முலாயம் சிங் யாதவ் போன்றோருக்கு மிகவும் நெருக்கமானவராக இருந்தவர் பான்டீ சத்தா. அவரது "வேவ்' (அலைகள்) குழுமம் செய்யாத தொழில்கள் இல்லை. கை வைக்காத துறைகள் இல்லை.

 பஞ்சாபில் உள்ள மொஹாலியில் 264 ஏக்கர் பரப்பில் "பேர்லேக்ஸ்' என்றொரு ஒரு துணை நகரம் உருவாகிக் கொண்டிருக்கிறது. காஜியாபாதில் 4,800 ஏக்கரில் "ஹை - டெக் சிட்டி' என்கிற குட்டி நகரத்தை உருவாக்கி வருகிறது அவரது நிறுவனம். "கேரா டௌன் பிளானர்ஸ்' என்கிற நிறுவனத்தின் மூலம் ஜெய்ப்பூருக்கு அருகில் 125 ஏக்கரில் ஒரு நவீன குடியிருப்பு உருவாகி வருகிறது. மொராதாபாத் நகரில் 52 ஏக்கரில் "வேவ் கிரீன்ஸ்' என்கிற குடியிருப்பும், கிரேட்டர் நொய்டாவில் 29 ஏக்கரில் "புல்மேரியா கார்டன் எஸ்டேட்' என்ற பெயரில் ஒரு குடியிருப்பும் உருவாகி வருகிறது. இவை அனைத்தும் பான்டீ சத்தாவின் நிறுவனங்களால் நிர்வகிக்கப்படுபவை.

 இத்துடன் முடிந்துவிடவில்லை பான்டீ சத்தாவின்  வியாபார சாம்ராஜ்யம். வடநாட்டிலேயே மிகப்பெரிய சர்க்கரை உற்பத்தியாளர் பான்டீ சத்தாவாகத்தான் இருப்பார். உத்தரப் பிரதேசத்தில் ஏழு சர்க்கரை ஆலைகளும், பஞ்சாபில் ஒரு சர்க்கரை ஆலையும் அவருக்கு இருக்கின்றன. 2007-இல் அன்றைய மாயாவதி அரசு இயங்கிக் கொண்டிருந்த பத்து கூட்டுறவு சர்க்கரை ஆலைகளைத் தனிநபர் மயமாக்கத் தீர்மானித்தது. அவற்றில் 5 சர்க்கரை ஆலைகள் மிகக் குறைந்த விலைக்கு பான்டீ சத்தாவின் நிறுவனத்துக்கு வழங்கப்பட்டது. இதுபற்றிக் கணக்குத் தணிக்கை அதிகாரி தனது அறிக்கையில் அரசுக்கு ரூ. 1,200 கோடி இழப்பு ஏற்பட்டிருப்பதாகக் கொடுத்த அறிக்கை தூசு பிடித்துக் கொண்டிருக்கிறது.

 "வேவ்' என்கிற பெயரில் மதுபானங்கள் தயாரிக்கும் பான்டீயின் நிறுவனம் பல சர்க்கரை ஆலைகளை வைத்திருப்பதுடன், வடநாட்டில் கோகோ கோலாவின் உரிமம் பெற்ற உற்பத்தியாளரும்கூட. மூன்று காகிதத் தொழிற்சாலைகள் வைத்திருப்பதுடன், 2,500-க்கும் அதிகமான சில்லறை மதுபான விற்பனைக் கடைகளும் இந்தக் குழுமத்துக்குச் சொந்தம். திரைப்படத் துறையையும் விட்டு வைக்கவில்லை பான்டீ சத்தா. திரைப்பட விநியோகம், தயாரிப்பு என்று மும்பை திரையுலகத்திலும் அசைக்க முடியாத சக்தியாக இந்தக் குழுமம் தன்னை நிலைநிறுத்திக் கொண்டுவந்தது.

 இவ்வளவு கதைகளும், பான்டீ சத்தாவின் வீரதீரப் பிரதாபங்களும் எதற்காக என்று கேட்டுவிட வேண்டாம். பான்டீ சத்தா ஒன்றும் பரம்பரைப் பணக்காரரோ, பல ஆண்டுகள் உழைத்து ஒரு மிகப்பெரிய குழுமத்தை உருவாக்கிய தொழிலதிபரோ அல்ல என்பதுதான் கவனிக்க வேண்டிய ஒன்று.

 பான்டீ சத்தாவின் தந்தை குல்வந்த் சிங் சாராயக் கடை ஒன்றின் அருகில் சோடா, நொறுக்குத் தீனி, ஆம்லெட், வேகவைத்த முட்டை, சிகரெட் போன்றவற்றை விற்பனை செய்து கொண்டிருந்தார். அவருக்குத் துணையாக பான்டீ சத்தாவும் சகோதரர்களும் பணியாற்றி வந்தனர். குல்வந்த்சிங்கிற்கு ஒரு சாராயக் கடை உரிமம் கிடைத்ததிலிருந்து வியாபாரம் கொழிக்க ஆரம்பித்தது. அதற்கு முக்கியமான காரணம், பான்டீ சத்தாவும் சகோதரர்களும் எந்தவித அடிதடிக்கும் தயாராக இருந்ததும், அடியாள் பட்டாளத்தை உருவாக்கி வைத்திருந்ததும்தான்.

  அப்பா குல்வந்த் சிங்கின் மரணத்திற்குப் பின் குடும்பம் ஒன்றாகத்தான் இருக்க வேண்டும் என்றும் சகோதரர்கள் ஒற்றுமையாக வியாபாரம் செய்ய வேண்டுமென்றும் அவர்களது தாயார் பிடிவாதமாக இருந்தார். பான்டீ சத்தாவின் மகன் குர்தீப் தலையெடுக்கும்வரை எல்லாமே நன்றாகத்தான் இருந்தது. அதற்குப்பின் பான்டீ சத்தாவுக்கும் அவரது கடைசித் தம்பி ஹர்தீப்புக்கும் இடையிலான உறவு சரியாக இல்லை. ரூ. 1,200 கோடி தந்து ஹர்தீப்பை ஒதுக்கிவிட பான்டீ சத்தா தீர்மானித்திருந்த நிலையில்தான் ஹர்தீப் அண்ணனைச் சுட, அவர் திரும்பச் சுட, இருவரும் இறந்து விட்டனர்.

 பான்டீ சத்தாவின் கொலையை விடுவோம். அது ஏதோ உத்தரப்பிரதேசம் தொடர்பான ஒன்று என்று தள்ளிவிட முடியாது. ஒவ்வொரு மாநிலத்திலும், ஒவ்வொரு மாவட்டத்திலும், ஒவ்வொரு ஊரிலும், ஒவ்வொரு தெருவிலும் பான்டீ சத்தாக்கள் உருவாகி இருக்கிறார்கள் என்பதுதானே நிஜம்? கடந்த 20 ஆண்டுகளில் கோடீஸ்வரர்களான பலரும் பான்டீ சத்தாக்கள்தான் என்பதுதானே நிஜம்? மாயாவதி ஆண்டாலும் முலாயம் சிங் ஆண்டாலும் ஆட்சி மாற்றத்தால்  பாதிக்கப்படாத பான்டீ சத்தாக்கள் எல்லா மாநிலங்களிலும் பெருகி விட்டதுதானே நிஜம்?

÷சாராயம் விற்றுக் கொண்டிருந்தவர்கள், தொழிலதிபர்களாகி விடுகிறார்கள். தொழிலதிபர்களானவுடன் பள்ளிகளையும், கல்லூரிகளையும் கட்டி "கல்வித் தந்தை' என்று தங்களைத் தாங்களே அழைத்துக் கொள்கிறார்கள். முடிந்தால் அரசியல் கட்சியில் சேர்ந்து எம்.எல்.ஏ., எம்.பி., ஏன் அமைச்சர்களே கூட ஆகிவிட முடிகிறது.  சொந்தக் கட்சி தொடங்கி விடுகிறார்கள். கேட்டால் எல்லாமே சட்டப்படிதான் செய்திருக்கிறோம் என்கிறார்கள்.

÷ராபர்ட் வதேராவிலிருந்து நிதின் கட்கரியிலிருந்து, அத்தனை பேரும் சொல்வது அதைத்தான். 30% வருமான வரி கட்டிவிட்டால் எதுவும் சட்டப்படியாகிவிடும், அப்படித்தானே? ஒருவர் எப்படி சம்பாதித்தார் என்று தெரிந்துகொள்ள விரும்பினால், அது தனிமனித உரிமையில் தலையிடுவதாகிவிடும், அப்படித்தானே?

 அரசியல்வாதிகளின் துணையில்லாமல் இவர்களால் பணக்காரர்களாகி இருக்க முடியாது. இவர்களது துணையில்லாமல் நமது அரசியல்வாதிகளால் பொதுவாழ்க்கையில் தொடர முடியாது. அதுதான் சுதந்திரம் என்றால், எதற்காகத் தேர்தல், ஜனநாயகம் என்றெல்லாம் போலி வேஷம் போட வேண்டும்? யார் கொள்ளையடிப்பது, வசூலைப் பெறுவது என்பதற்கு வாக்குகளால் ஏலம் போடுவதற்குப் பெயர்தான் ஜனநாயகமா?

இது காலத்தின் கட்டாயம்!

இந்தியாவில் பின்தங்கியுள்ள 3,200 மாவட்டங்களைத் தேர்ந்தெடுத்து 2,500 ராஷ்ட்ரீய ஆதர்ஷ் வித்யாலயா பள்ளிகளை "அரசு-தனியார் பங்கேற்பு (பிபிபி)' திட்டத்தில் அமைப்பது என்ற அரசின் முயற்சிக்கு அதிக வரவேற்பு கிடைத்துள்ளது. டாடா, ரிலையன்ஸ், வேதாந்தா, ஐடிசி, ஜிண்டால், ஏர்டெல் என பல நிறுவனங்கள் நாங்கள் ஆதர்ஷ் வித்யாலயா பள்ளிகளை அமைப்பதில் அரசுடன் கைகோக்கத் தயார் என்று மத்திய மனிதவள மேம்பாட்டுத் துறைக்கு விண்ணப்பம் அளித்துள்ளன.

அனைவருக்கும் கல்விச் சட்டம் அமலுக்கு வந்த பிறகு, குழந்தைகள் அனைவருக்கும் கல்வி அளிக்கும் வாய்ப்புகளையும் உருவாக்க வேண்டிய தேவை அரசுக்கு உள்ளது. இதற்கான உள்கட்டமைப்பு வசதிகளை உருவாக்க அதிக நிதி தேவை என்பதால் இதனை "அரசு-தனியார்-பங்கேற்பு' திட்டத்தில் தொடங்க மத்திய மனிதவள மேம்பாட்டு அமைச்சகம் இந்த முடிவை மேற்கொண்டுள்ளது.

இந்தத் திட்டத்தின்படி 1,000 மாணவர்களுக்கான கல்விக் கட்டணத்தை மத்தியஅரசு இப்பள்ளிகளுக்குச் செலுத்திவிடும். நிர்வாக ஒதுக்கீடாக 1,500 மாணவர்களை, அரசு நிர்ணயிக்கும் கட்டணத்தின்படி சேர்த்துக்கொள்ளலாம். மற்றபடி பள்ளிச் செலவுகள் அனைத்தையும் நிர்வாகம் பார்த்துக்கொள்ளும். இந்தப் பள்ளியின் உள்கட்டமைப்பு வசதிகளை பள்ளி நேரம் தவிர்த்த மீதி நேரங்களில் வணிகப் பயன்பாட்டுக்காக, சிறப்புப் பயிற்சி வகுப்புகளுக்காகப் பயன்படுத்திக்கொள்ளலாம். இதன் மூலம் கிடைக்கும் வருவாய், பள்ளியின் நிர்வாகச் செலவை ஈடுகட்ட உதவும்.

மத்திய அரசு சொல்லும் இந்த விவகாரங்கள் தமிழ்நாட்டில் ஏற்கெனவே அமலில் உள்ளன. தமிழகத்தில் உள்ள அரசு நிதியுதவி பெறும் பள்ளிகளில், ஆசிரியர்களின் சம்பளத்தை அரசாங்கம்தான் வழங்குகிறது. பள்ளி மாணவர்கள் இலவசமாகப் படிக்கிறார்கள். இவர்களுக்குத் தேர்வுக் கட்டணம் மட்டுமே உண்டு. இலவச பஸ் பாஸ், விலையில்லா சைக்கிள் பெற அரசு நிதியுதவி பள்ளி மாணவர்களுக்கும் தகுதி உண்டு.

ஆனால், கடந்த 15 ஆண்டுகளில் அரசு நிதியுதவி பெறும் பள்ளிகளின் கல்வித் தரம் கீழே போய்க்கொண்டிருக்கிறது. இதற்கு நிர்வாகம் சொல்லும் காரணம், ஆசிரியர் நியமனங்களை அரசு செய்கிறது. ஆனால், வரும் ஆசிரியர்கள் திறமை இல்லாதவர்கள். இவர்களை இடமாற்றம் செய்ய இயலாது என்பதால் இவர்கள் சங்கம் அமைத்துக்கொண்டு, பாடம் நடத்துவதே இல்லை. ஆகவே எங்களால் கல்வித் தரத்தை நிலைநிறுத்த முடியவில்லை என்பதுதான் நிர்வாகத்தின் குற்றச்சாட்டு.

தனியார் பள்ளிகளை ஒப்பிடும்போது, அரசு நிதியுதவி பெறும் பள்ளி மூலம் பெரும் லாபம் கிடைப்பதில்லை. தனியார் பள்ளிகளைப்போல தன்னிச்சையாகச் செயல்படவும் முடியாது. ஆகவே, நிர்வாகமும் அதிக கவனம் செலுத்துவதை நிறுத்திவிட்டது. இதுதான் தமிழகத்தில் அரசு நிதியுதவி பெறும் பள்ளிகளில் கல்வித் தரம் குறையக் காரணம்.

இரண்டாவதாக, தற்போது முதல்வர் ஜெயலலிதா அறிவித்துள்ள, தனியார் பள்ளிகளில் 25% ஏழை மாணவர்களுக்கான கல்விக் கட்டணத்தைத் தமிழக அரசு செலுத்தும் திட்டம்.

தற்போது மத்திய அரசு சொல்லும் 1,000:1,500 விகிதாசாரத்தின் படி 40% இடங்கள் ராஷ்ட்ரீய ஆதர்ஷ் பள்ளிகளில் ஏழை எளிய மாணவர்களுக்குக் கிடைக்கும். ஆனால், இந்தி ஒரு பாடமொழியாக இருக்கும் என்பதால் இதை தமிழக அரசியல் கட்சிகள் ராஷ்ட்ரீய ஆதர்ஷ் பள்ளிகளை ஏற்காது. அதனால், மத்திய அரசின் இத்திட்டம் தமிழ்நாட்டில் இடம்பெறுவதேகூடச் சந்தேகம்தான்.

மத்திய அரசினைப் போன்றே தமிழக அரசும் இங்குள்ள தொழில் நிறுவனங்களை அழைத்துப் பேசி, அவர்களது சமூகப் பங்களிப்பாக பள்ளிகளைத் தொடங்க ஊக்கப்படுத்தலாம். 50% ஏழை மாணவர்களை இப்பள்ளிகள் சேர்த்துக்கொள்ளட்டும். மீதமுள்ள 50% மாணவர்கள் நிர்வாக ஒதுக்கீடாக இருக்கட்டும். ஏழை மாணவர்களுக்கான கல்விக் கட்டணம், பஸ் பாஸ், இலவச சைக்கிள் ஆகியவற்றை அரசுப் பள்ளிகளைப் போன்றே இங்கும் வழங்கலாம். பள்ளி நேரம் தவிர்த்து பிற நேரங்களில் இந்த வளாகத்தை வணிக நோக்கத்தில் பயன்படுத்திக்கொள்ளட்டும். பாடத்திட்டம் தமிழக கல்வித் துறை நிர்ணயிப்பதாக இருக்கட்டும்.

இப்போது ஊரகப் பகுதிகளில் தொடங்கப்பட்ட தனியார் பொறியியல் கல்லூரிகள் பலவற்றிலும் போதுமான மாணவர்கள் சேரவில்லை. ஆனால் இவர்கள் கட்டடங்களைக் கட்டிக்கொண்டு காத்திருக்கிறார்கள். இப்படிப்பட்ட பொறியியல் கல்லூரிகள் தங்கள் பணி நேரத்தை முற்பகல், பிற்பகல் என்று பிரித்துக்கொண்டு, முற்பகலில் அப்பகுதி மக்களுக்காக உயர்நிலைப் பள்ளியை நடத்த முன்வந்தால், தமிழக அரசு அவர்களுக்கு 50:50 விகிதத்தில் மாணவர் சேர்க்கையை அனுமதித்து, ஏழைமாணவர்களின் கல்விக் கட்டணத்தை ஏற்கலாம். இத்தகைய அணுகுமுறை உடனடியாக சுமார் ஒரு லட்சம் மாணவர்களுக்குத் தரமான பள்ளி வளாகம் மற்றும் கல்விக்கு வாய்ப்பைத் திறந்துவிடும்.

அரசு நிதியுதவி பெறும் பள்ளிகளில் கல்வித்தரம் தொடர்ந்து தாழ்ந்துகொண்டே வந்தால், அந்தப் பள்ளிகளை நிதியுதவி பெறும் பள்ளிப் பட்டியலிலிருந்து விடுவித்துவிடலாம். அரசு ஊழியர்களாகிவிட்ட ஒரே காரணத்துக்காகத் தரமற்ற ஆசிரியர்கள் தொடர்ந்து பணியாற்றுவது என்பது வருங்கால சந்ததியினரையே பாழ்படுத்திவிடும். அர்ப்பணிப்புணர்வுடன் தரமான ஆசிரியர்கள் உறுதி செய்யப்படாவிட்டால் அதன் பின்விளைவுகள் மிகவும் மோசமாக இருக்கும் என்பதை அரசும் உணர்ந்ததாகத் தெரியவில்லை. ஆசிரியர் சமுதாயமும் கவலைப்படுவதாகத் தெரியவில்லை.

÷அரசுப் பள்ளிகளும், அரசு நிதியுதவி பெறும் பள்ளிகளும் தரமாகச் செயல்பட வேண்டுமென்றால், அரசு ஊழியர்களும், அரசு ஊதியம் பெறும் ஆசிரியர்களும் தங்கள் குழந்தைகளை அரசுப் பள்ளிகளிலோ, அரசு உதவி பெறும் பள்ளிகளிலோதான் சேர்த்தாக வேண்டும் என்று ஊழியர் விதிமுறையில் நிபந்தனை சேர்க்கப்பட்டால் மட்டுமே சாத்தியம். அதற்கு இணங்காதவர்கள் அரசுப் பணியில் நீடிக்கக் கூடாது என்பது நடைமுறைப்படுத்தப்பட்டால், இந்தப் பள்ளிகளில் தரம் தானாக உயர்ந்துவிடும்.

அனைவருக்கும் கல்வி, சிறார் தொழில்முறை ஒழிப்பு ஆகியவற்றால் பள்ளிக்கு வரும் மாணவர்கள் எண்ணிக்கை அதிகரிக்கிறது. ஆகவே ராஷ்ட்ரீய ஆதர்ஷ் பள்ளிகள் போன்ற வாய்ப்புகளைப் பற்றி சிந்திக்க வேண்டிய அவசியம் இப்போது தமிழக அரசுக்கு இருக்கிறது.

கடைசியாக ஒரு சந்தேகம். 50 விழுக்காடு இடங்களைக் கட்டண இடங்களாகவும், நன்கொடை இடங்களாகவும் பெறும் கல்வி நிறுவனங்கள், ஏழை எளிய மாணவர்களுக்கு ஒதுக்கப்படும் 50% இடங்களுக்கான கட்டணத்தை அரசிடமிருந்து பெறத்தான் வேண்டுமா?

தீர்ப்பு, தீர்வல்ல!

நீதிமன்றத்தில் நடைபெறும் வழக்கு விசாரணை நடவடிக்கைகளை பத்திரிகைகள், ஊடகங்களில் வெளியிடுவது தொடர்பான நெறிமுறைகளை வகுக்க இயலாது என்று உச்ச நீதிமன்றம் கூறியுள்ளது.

ஆனால், நீதிமன்றம் இத்துடன் நிற்கவில்லை. சில நேர்வுகளில், குற்றம் சாட்டப்பட்ட நபர் அல்லது நிறுவனம் இந்த வழக்கு தொடர்பான விசாரணை நடவடிக்கைகள் ஊடகங்களில் இடம்பெறக்கூடாது என விரும்பினால், நீதிமன்றத்தை அணுகி இந்தச் செய்திகள் வெளியாவதைத் தள்ளிப்போடலாம் என்றும் கூறியிருக்கிறது. அந்தந்த வழக்குக்கு ஏற்ப, நடவடிக்கைகளை வெளியிடுவதைத் தள்ளிப்போடுவது குறித்த உத்தரவை அந்தந்த நீதிமன்றங்களே தீர்மானித்துக் கொள்ளலாம் என்றும் தெரிவித்துள்ளது.

"விசாரணையும், தீர்ப்பும் செய்திகள் மூலம் பாரபட்சமானதாக அமைந்துவிடும் ஆபத்துள்ளதாகக் கருதப்படும் வழக்குகளில், செய்திகளைத் தள்ளிப்போடுவது தேவையாக இருக்கிறது' என்று நீதிபதிகள் குறிப்பிட்டுள்ளனர்.

ஊடகங்கள் மற்றும் எதிர்தரப்பினர் ஆகிய இருவரையும் சமாளிக்கும் விதத்தில் அளிக்கப்பட்ட தீர்ப்பு இது என்று சொல்லப்பட்டாலும், இந்தத் தீர்ப்பு ஊடகங்களுக்கு சாதகமான தீர்ப்பாகத் தோன்றவில்லை. ஏனென்றால், பெரிய இடத்து விவகாரங்களைப் பொருத்தவரை, அவர்கள் தங்கள் வழக்கு விசாரணை செய்திகளைத் தள்ளிப்போட நீதிமன்ற உத்தரவுகளை நிச்சயமாகக் கோரிப் பெறவே முயல்வர். அப்போது, பல வழக்குகளில் செய்திகளை சில நாள்கள், சில மாதங்கள் தள்ளித்தான் பிரசுரிக்க அல்லது ஒளிபரப்ப நேரிடும். ஆறின கஞ்சி பழங்கஞ்சி!

விசாரணை நடைபெற்றுக்கொண்டிருக்கும்போது, ஒரு நபரை அல்லது நிறுவனத்தைக் குற்றவாளிபோல சித்திரிக்கும் நடவடிக்கை, அண்மைக்காலமாக ஊடகங்களில் பத்திரிகைகளில் அதிகரித்துவிட்டது என்பது உண்மைதான். அதற்காக எல்லாச் செய்திகளையும் தள்ளிப்போடலாமா? அது சரியாக இருக்குமா?

இத்தகைய நேர்வுகளில் மந்தணம் (ரகசியம்) என்பதன் பொருளை எவ்வாறு தீர்மானிப்பது? விசாரணை நடவடிக்கை வெளியாவதைத் தள்ளிப்போடக் காலஅவகாசம் என்ன? அதையும் உச்ச நீதிமன்றமே தெளிவுபடுத்தியிருந்தால், பல்வேறு சிக்கல்களைத் தவிர்க்க உதவியாக இருந்திருக்கும்.

தனிநபர்களின் அந்தரங்கம் குறித்த வழக்கு விசாரணை நடவடிக்கைகள் தொடர்பான செய்திகளைத் தள்ளிப்போட உத்தரவிடுவது சரியாக இருக்கும். ஆனால், ஊழல் வழக்குகள், நிறுவனங்கள் மீதான புகார்களில், "ரகசியம்' என்ற பெயரில் வழக்கு விசாரணை நடவடிக்கைகளைப் பிரசுரிக்காமலோ, ஒளிபரப்பாமலோ தள்ளிப்போடுவது சரியாக இருக்குமா?

ஊடக நெறிமுறை வேண்டும் எனும் இந்த வழக்கிற்கு காரணமான சஹாரா நிறுவனத்தையே எடுத்துக்கொள்வோம். சஹாரா நிறுவனம் பொதுமக்களிடம் பெற்ற பங்குத்தொகை ரூ.14,000 கோடியை வட்டியுடன் திருப்பித் தர வேண்டும் என்று கண்காணிப்பு அமைப்பான "செபி' கூறியது. அதை ஏற்க சஹாரா மறுத்தது. இந்த வழக்குத் தொடர்பாக சஹாரா நிறுவனம் நீதிமன்றத்தில் முன்வைத்த சில ஆவணங்கள் ஊடகங்களில் வெளியாகி, விமர்சனங்கள் எழுந்தன. ஆகவே, ரகசிய ஆவணங்களை விசாரணையின் முடிவு தெரியும் முன்பாகவே ஊடகங்கள் வெளியிட்டதற்கு சஹாரா எதிர்ப்பு தெரிவித்தது.

இந்த வழக்கைப் பொருத்தவரை, சஹாரா நிறுவனத்தின் ஆவணங்கள் அனைத்து மக்களிடம் வசூலித்த பங்குத்தொகை பற்றியது. இதில் என்ன ரகசியம் இருக்க முடியும்?

ஒவ்வொரு பங்குதாரரும் இந்த வழக்கில் சஹாரா நிறுவனம் தாக்கல் செய்யும் அனைத்து ஆவணங்களையும் அறிய முழு உரிமை பெற்றவர்தானே? எந்த ஒரு நிறுவனமாக இருந்தாலும், பங்கு வர்த்தக முறைகேடு, லாபம் காட்டுவதில் முறைகேடு என்று பிரச்னைகள் எழுந்தால், அது தொடர்பான அனைத்து ஆவணங்களையும் வெளிப்படையாக சொல்லித்தானே ஆக வேண்டும்?

ஆனால், தனிநபர் சார்ந்த விவகாரங்கள் வேறானவை. இதில், பிங்கி பிரமாணிக் குறித்த வழக்கு ஒரு சான்று. ஆசிய விளையாட்டில் பதக்கம் வென்ற பிங்கி, தன் உடன்வாழ் பெண்ணை வல்லுறவு கொண்டதாக புகார் எழுந்தது. ஒரு வார காலத்துக்கு ஊடகங்களில் முதல் செய்தியாக, பத்திரிகைகளில் முதல்பக்கச் செய்தியாக அது இடம்பெற்றது. இப்போது அந்த வழக்கு மறக்கப்பட்டுவிட்டது.

பணியிடைநீக்கம் ரத்து செய்யப்பட்டு, அவர் மீண்டும் ரயில்வே பணியில் சேர்ந்த செய்தி யாருக்காவது தெரியுமா? நாளை அவர் குற்றமற்றவர் என்று நீதிமன்றம் சொல்லக்கூடுமேயானால், அந்தச் செய்தியும் பத்து செய்திகளில் ஒன்றாக ஓடி மறையும்.

அதேபோல, தற்போது பல ஆண்களைத் திருமணம் செய்து ஏமாற்றியதாகக் கைது செய்யப்பட்டுள்ள சஹானாஸ் குறித்த வழக்கில், அவர் அந்தரங்கம் கருதி, வழக்கு நடவடிக்கைகளை வெளியிடுவதைத் தள்ளிப்போட உத்தரவிடும்படி கோரினால், அதில் யாரும் குறை காண முடியாது.

ஆனால் இதே அளவுகோலை, 2ஜி மற்றும் நிலக்கரிச் சுரங்க ஒதுக்கீடு வழக்குகளிலும் விசாரணை நடவடிக்கைகளை உடனே வெளியிடத் தடை விதிக்கக் கோரினால் அது சரியாகுமா?

"பல்வேறு நீதிமன்ற அவமதிப்பு வழக்குகளில் ஊடகங்கள் சிக்கிக்கொள்வதை சமநிலைப்படுத்தும் விதமாக இந்த தீர்ப்பு அளிக்கப்பட்டுள்ளது' என்று தலைமை நீதிபதி கூறியுள்ளார். "கருத்துச் சுதந்திரத்தைக் கட்டுப்படுத்த முடியாது என்றாலும் தங்களுக்கான லட்சுமணக் கோட்டினை ஊடகங்கள் தாங்களே போட்டுக்கொண்டு அதை மீறாமல் இருக்க வேண்டும்' என்றும் கூறியுள்ளார்.

"ராவண வதங்களுக்காக' சில "லட்சுமணக் கோடுகள்' தாண்டப்படும் என்றால் அதில் தவறில்லை. இதுபோன்ற தீர்ப்புகள், பல மோசடிகளையும், ஊழல்களையும் மறைக்க பயன்படுத்தப்படும் என்பது கூடவா உச்ச நீதிமன்றத்துக்குத் தெரியவில்லை?

எங்கெங்கு காணினும் ஊழலடா!

நாமக்கல் மாவட்டத்தில், துப்புரவுத் தொழிலாளர் குழந்தைகளுக்காக ஆதி திராவிடர் நலத்துறை வழங்கிய கல்வி உதவித்தொகை ரூ.81 லட்சத்தில், சுமார் ரூ.68 லட்சத்தை கையாடல் செய்துள்ளதாக 77 பள்ளித் தலைமையாசிரியர்கள் பணியிடைநீக்கம் செய்யப்பட்டுள்ளனர்.

இது ஏதோ நாமக்கல் மாவட்டத்தில், தொடக்கப்பள்ளிகளில் மட்டுமே நடந்ததாகக் கருதத் தேவையில்லை. தமிழகம் முழுவதும் உள்ள தொடக்கப் பள்ளி, நடுநிலைப் பள்ளி, உயர்நிலைப்பள்ளி, மேனிலைப்பள்ளி அனைத்திலும் இதுதான் நிலைமை!

இது ஏதோ இந்த ஆண்டு மட்டும்தான் இப்படியாகிவிட்டது என்றும் கருதிவிட வேண்டாம். இது தமிழகத்தில் பல ஆண்டுகளாய் தொடர்ந்து நடைபெறும் முறைகேடுதான்.

துப்புரவுத் தொழிலாளர்களின் குழந்தைகளுக்காகக் கொடுக்கப்பட்ட உதவித்தொகையில் மட்டும்தான் இந்தக் கையாடல் என்று நினைத்தால் அதுவும் தவறு. எல்லா உதவித்தொகைகளிலும் இதுபோல் கையாடல் நடக்கிறது.

கையாடல் செய்த பணத்தைப் பள்ளித் தலைமையாசிரியர்கள் மட்டுமே எடுத்துக் கொண்டார்கள் என்று கருதுவது மடமை. இதில் கல்வித்துறை அலுவலர்கள் அதிகாரிகளுக்கும் உரிய பங்கு முறையாகப் போய்ச் சேருகிறது என்பது விஷயம் தெரிந்தவர்களுக்கு எல்லாம் புரியும். சில இடங்களில், பள்ளி அமைந்துள்ள கிராமம், புறநகர் பகுதிகளில் உள்ள ஆளுங்கட்சிப் பிரமுகர்களுக்கும் முறையாகக் கிஸ்தி செலுத்தப்பட்டு வருகிறது. நடக்கும் முறைகேடுகள் பற்றி யாருமே பேசத் தயாராக இல்லை, அவ்வளவே!

2012-13 நிதிநிலை அறிக்கைப்படி பள்ளிக் கல்விக்காக ரூ. 14,555 கோடியைத் தமிழக அரசு ஒதுக்கியுள்ளது. இது ஆசிரியர்களின் சம்பளம் நீங்கலாக சுமார் 40% தொகை மாணவர்களின் நலன் மற்றும் கல்வி மேம்பாட்டுக்காக செலவிடப்படுகிறது. இதில் மேலிடம் மட்டுமே ஊழல் செய்ய முடியும். ஆனால், கல்வி உதவித்தொகை, சீருடை வழங்குதல், காலணி வழங்குதல், பாடப்புத்தகங்கள் வழங்குதல், உணவுத் திட்டம், அனைவருக்கும் கல்வித் திட்டம், நாட்டு நலப்பணித் திட்டம், தேசிய மாணவர்படை, விளையாட்டுப் போட்டிகள் இத்யாதி சில்லறை விவகாரங்களில்தான் பள்ளி அளவில் ஊழல் நடைபெறுகிறது. இந்த ஊழலுக்கு பச்சைக்கொடி காட்டும் கல்வித் துறை அதிகாரிகள்தான் இந்த ஊழலுக்கு அச்சாணி.

2011-12-ல் அனைவருக்கும் கல்வித் திட்டத்தின் கீழ் ரூ.1,891 கோடி செலவிடப்பட்டுள்ளது. 2012-13-ல் 2,000 கோடி செலவிடவுள்ளனர். இதில் ரூ.700 கோடி மாநில அரசின் பங்குத்தொகை. மீதித்தொகை மத்திய அரசின் பங்கு. தரமான கல்வி, தொடக்கப்பள்ளியின் உள்கட்டமைப்பு வசதி ஆகியவற்றுக்காக அளிக்கப்படும் இந்த நிதி, அந்தந்த மாவட்ட அதிகாரிகளின் மேற்பார்வையில், அவர்களின் கட்டுப்பாட்டில் உள்ள பள்ளிகளில், தலைமையாசிரியர்கள் மூலம் செலவிடப்படுகிறது.

அனைவருக்கும் கல்வித் திட்டம் அமலுக்கு வந்தபிறகு, தலைமையாசிரியர் பதவிக்கு அடிதடி, பேரம் அமலுக்கு வந்தன. இதுபோக, இப்போது தொடர் கல்வித் திட்டத்துக்கும் நிதி ஒதுக்கப்படுகிறது. தமிழகப் பள்ளிகளில், அனைவருக்கும் கல்வித் திட்டத்தில்தான் அதிகமான ஊழல் நடந்துள்ளது என்பது கல்வித் துறையுடன் தொடர்பு கொண்ட அனைவருக்குமே தெரியும்.

இடைநில்லாமல் படிக்க பத்தாம் வகுப்பு, 12-ம் வகுப்பு மாணவர்களுக்கு முறையே ரூ.1,500, ரூ.2,000 வைப்புநிதியாக அளிக்கப்படுகிறது. 21 லட்சம் மாணவர்களுக்கு ரூ.313 கோடியை அரசு ஒதுக்குகிறது. முதலில் "வைக்க வேண்டியதை வைக்காமல்', இவர்களுக்கு வைப்புநிதி கடிதங்கள் கிடைப்பதில்லை என்பது நம்மில் எத்தனை பேருக்குத் தெரியும்?

கல்வி உதவித்தொகையைப் பள்ளி அளவில்தான் வழங்க முடியும். ஆனால், அந்த உதவித்தொகை இன்னும் வந்து சேரவில்லை என்று சொல்லி, இழுத்தடித்து, மறக்கச்செய்துவிடுவதுதான் வழக்கமான மோசடி முறை. பள்ளிக் கல்வி உதவித்தொகை சில நூறு ரூபாய்கள்தான். ஆகவே இந்த சிறுதொகையை ஒரு குடும்பத் தந்தை மறப்பது எளிது. இருப்பினும் 200 மாணவர் உள்ள பள்ளியில் குறைந்தது ரூ.50,000/-கல்வி உதவித்தொகை கிடைக்கும்.

நாட்டு நலப்பணித் திட்டம், தேசிய மாணவர் படை, பசுமை மன்றம், பள்ளி விளையாட்டுப் போட்டிகள் ஆகியவற்றுக்கு வழங்கப்படும் நிதியில் பெரும்பகுதி மாணவர்களுக்கு வந்து சேருவது இல்லை. எத்தனை என்சிசி மாணவர்களுக்கு உடை, உணவுப்படி கிடைக்கிறது. பள்ளி விளையாட்டுப் பொருள்கள் தரமானவையா? போட்டிகளில் வழங்கப்படும் பரிசுப்பொருள் எத்தனை மதிப்புக்கு வழங்கப்பட வேண்டும்? வழங்கப்படும் பரிசுப்பொருளின் மதிப்பு என்ன? யாராவது கேள்வி கேட்டதுண்டா?

தமிழ்நாடு முழுவதும் அனைத்துப் பள்ளிகளுக்கு வழங்கப்பட்டவை, சரியாக கொடுக்கப்பட்டதா என மாணவர்களிடமும் பெற்றோரிடமும் விசாரித்தால், இந்த ஊழலின் விரிவையும் ஆழத்தையும் அரசு கண்டறிவது மிக எளிது.

எந்தக் கட்டுப்பாடும், எந்தக் கேள்வியும் இல்லாமல் காசு கொடுத்தால் மாணவர்கள் மட்டும்தான் கெட்டுப்போவார்கள் என்றில்லை, ஆசிரியர்களும் கெட்டுப்போவார்கள்.

இந்தியாவுக்கு சுதந்திரம் ஏன் கிடைத்தது என்பதற்கான காரணம் இத்தனை ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு இப்போதல்லவா புரிகிறது! மக்கள் வரிப் பணத்தையும், அரசு கஜானாவையும் அவரவர் திறமைக்கும் வாய்ப்புக்கும் தகுந்தபடி கொள்ளை அடித்துக் கொழித்துக் கொள்வதற்காகத்தான் நமக்குச் சுதந்திரம் கிடைத்திருக்கிறது என்றும்; அவரவர்களுக்குத் தர வேண்டிய பங்கைத் தந்து விட்டால் தப்பித்துவிடலாம் என்றும்!

இருப்பினும் இத்தகைய அவநம்பிக்கையான சூழலிலும் ஊழலுக்கு எதிரான சில நல்ல நடவடிக்கைகள், புதிய நம்பிக்கைகளைத் தருகின்றன.

எது நாகரிகம்?

அசாம் மாநிலத்தில், குவாஹாட்டி நகரின் மக்கள் நடமாட்டம் அதிகமுள்ள பகுதியில் ஒரு பெண்ணை பல இளைஞர்கள் சூழ்ந்து அடித்து, உதைத்து மானபங்கம் செய்தது இந்தியா முழுவதிலும் பெரும் அதிர்ச்சியை ஏற்படுத்தியது. இந்த நடவடிக்கையில் சிலர் கைது செய்யப்பட்டுள்ளனர். இதில் முக்கியக் குற்றவாளியாகக் கருதப்படும் காலிதா என்பவர் குறித்து தகவல் கொடுப்பவருக்கு ரூ.1 லட்சம் பரிசும் மாநில அரசால் அறிவிக்கப்பட்டுள்ளது.

 இந்த வன்செயலுக்கு எதிர்ப்புத் தெரிவித்து, இந்தியாவின் முக்கிய நகரங்கள் அனைத்திலும் மகளிர் அமைப்புகள் பேரணிகள் நடத்தினர். வன்செயலுக்குக் காரணமானவர்களைக் கைது செய்து கடுமையாகத் தண்டிக்க வேண்டும் என்று கோரினர். நாமும் வலியுறுத்துவது அதைத்தான்.

 அந்த இளைஞர்கள் அனைவரும் தண்டிக்கப்பட வேண்டும். அவர்களது தோற்றம், அந்த காட்சித்தொகுப்பில் தெளிவாக இருப்பதால் அவர்களைக் கைது செய்வது காவல்துறைக்குக் கடினமல்ல. ஆனால், இந்த நேரத்தில் சில கேள்விகளை நமக்கு நாமே கேட்டுக்கொள்ளவும் வேண்டியிருக்கிறது.

 இந்தக் காட்சியை உலகம் முழுவதும் இணையதளத்தில் மேலூட்டம் தந்து அனைவரையும் பார்க்கச் செய்தது சரியா? இதைச் செய்த நபரை "சைபர் கிரைம்' குற்றத்தில் கைது செய்ய வேண்டாமா? இந்த வன்செயலை மீண்டும் மீண்டும் தொடர்ந்து தொலைக்காட்சியில் ஒளிபரப்பியது சரியா? ஒரு சிறுமி தொடர்பான ஒரு செய்தியை, அதிலும் அதிர்ச்சிதரும் இத்தகைய காட்சிகளை எவ்வாறு வெளியிட வேண்டும் என்ற வரன்முறையை இந்திய அரசு இன்னமும் உருவாக்கிக்கொண்டே இருக்கிறதே தவிர ஏன் ஒரு தீர்க்கமான முடிவு எட்டப்படவில்லை?

 அந்த ஒளிப்பதிவுக் காட்சியில், ஏன் அந்தச் சிறுமியை அத்தனை ஆத்திரத்துடன் ஒரு கும்பல் சேர்ந்துகொண்டு அடித்தது? "ஒரு தொலைக்காட்சி நிருபர்தான் அந்தப் பெண்ணை அடிக்கும்படி தூண்டினார்' என்று குற்றம் சாட்டியுள்ள, தகவல் அறியும் சட்ட விழிப்புணர்வு ஆர்வலர், பத்திரிகையாளர்களிடம் முழு விடியோவையும் போட்டுக் காண்பித்துள்ளார். அந்த விடியோ, காவல்துறைக்கும் அளிக்கப்பட்டுள்ளது. தணிக்கை செய்யப்படாத இக்காட்சிகளின் மூலம் காவல்துறைக்கு இந்தச் சம்பவத்துக்கான தொடக்கக் காரணம் தெரியவந்திருக்கும். காவல்துறை அதுபற்றிப் பேசாமல் மறைக்கிறது. அந்தப் பெண்ணை யாரும் சந்திக்கவிடாமல் காவல்துறையே எங்கேயோ கடத்தி வைத்திருக்கிறது. காவல்துறை ஏன் இத்தகைய நடவடிக்கையில் ஈடுபட வேண்டும்?

 இந்தச் சம்பவத்தை எதிர்ப்பவர்கள் இந்தக் கேள்விகளை ஏன் கேட்பதில்லை அல்லது மிகக் குறுகிய வட்டத்துக்குள் மட்டுமே பேசிக்கொள்கிறார்கள்? இந்தக் காட்சியை ஒளிபரப்பிய தொலைக்காட்சி நிறுவனங்கள், "இந்தியாவில் பெண்கள் நடமாட முடியவில்லை' என்றும், "இதுதான் நாம் விருப்பும் இந்தியாவா?' என்றும் நியாயமான கேள்விகளைத்தான் எழுப்பின. ஆனால், அந்த 17 வயதுச் சிறுமி- 11ம் வகுப்பு படிக்கும் சிறுமி- தனது நண்பனின் பிறந்தநாளைக் கொண்டாட ஒரு மதுக்கூடத்துக்குச் (பப்) சென்றது பாதுகாப்பான செயல்தானா? என்பது குறித்து எந்த ஊடகமும் எந்த விவாதத்தையும் முன்வைக்கவில்லையே, ஏன்?

 ஆண்கள் மட்டும்தான் மது அருந்த வேண்டுமா? ஏன் பெண்கள் குடிக்கக்கூடாதா? ஆண்கள் மட்டும்தான் எப்படி வேண்டுமானாலும், எங்கேயும், எந்த நேரத்தில் வேண்டுமானாலும் கட்டுப்பாடு இல்லாமல் திரிய முடியுமா? பெண்களுக்கு அந்த உரிமை இல்லையா? என்று பெண்ணியவாதிகள் கேட்கிறார்கள். மதுக்கூடங்களுக்குச் செல்லும் சமஉரிமை பெண்களுக்கும் நிச்சயமாக உண்டு. ஆனால், சமஉரிமை கோருபவர்கள், ஆணுக்குச் சரிநிகராகத் தங்களைக் கருதிக் கொள்பவர்கள் அங்கே தங்களுக்குப் பாதுகாப்பாக சமூகம் வந்து நிற்க வேண்டும் என்று விரும்பினால் எப்படி?

 கல்லூரி மாணவர்கள், கணினித்துறை இளையோர் "ரேவ்' பார்ட்டிகளில் பங்குகொள்கிறார்கள். பெங்களூர், ஹைதராபாத், தில்லி, சென்னை என எல்லா இடங்களிலும் இதுபோன்ற போதை விருந்துகள் நடைபெறுகிறது. சில நேரங்களில் இவர்களைக் காவல்துறை ஒட்டுமொத்தமாகக் காவல்நிலையத்துக்கு அழைத்து வந்து, காலையில் வெளியே செல்ல அனுமதிக்கும்போது, இவர்கள் தங்கள் முகத்தை மறைத்துக்கொண்டுதான் வெளியே வருகிறார்கள். இந்த விருந்தில் தவறு இல்லை என்று அவர்கள் நம்பினால், இது சமூக வழக்கம் என்றால், ஏன் இவர்கள் குறுகிப்போகிறார்கள்?

 இவர்களைக் காவல்நிலையத்தில் வைத்துப் போலீஸ்காரர்கள் நடத்தும்விதம் என்ன என்பதாகிலும் தெரியுமா? இந்த அப்பாவி (?) இளைஞர்கள் மீது காவல்துறை நடத்தும் அத்துமீறலுக்கும் தெருவில் போகிறவன் அடிப்பதற்கும் பெரிய வித்தியாசம் கிடையாது. அப்படியானால் ஏன் இந்த அமைப்புகள் யாரும் போலீûஸக் கண்டித்துப் போராடவில்லை?

 உத்தரப் பிரதேசத்தில் பாரூத் வட்டாட்சிக்கு உள்பட்ட பக்பத் என்ற சிற்றூரைச் சேர்ந்த பெண்கள் 40 வயது வரை கடைகளுக்குத் தனியாகப் போகக்கூடாது, செல்போன் எடுத்துச்செல்லக்கூடாது, காதல்மணம் கூடவே கூடாது என்று தடைகள் இருப்பதாகச் சில பத்திரிகைகளில் செய்தி வந்தன. பெண்அமைப்புகள் ஏன் இந்தக் கிராமத்துக்குச் சென்று போராட்டம் நடத்தத் துணியவில்லை? ஏன் ஊடகங்கள் அந்தக் கிராமத்துக்குப்போய், பேட்டி எடுக்கவில்லை? படிக்காத கிராமப்புற மகளிருக்கு நிஜமாகவே இழைக்கப்படும் அநீதி பற்றிக் குரலெழுப்ப ஏன் யாரும் தயாராக இல்லை?

 உரிமைக்குப் போராடும் குழுக்களும் அமைப்புகளும்கூட, பாதுகாப்பு உணர்வுடன் சில போராட்டங்களைத் தவிர்க்கும்போது, ஒரு பெண் பாதுகாப்பு உணர்வுடன் சிலவற்றைத் தனக்குத்தானே தவிர்ப்பதும்தானே முறை?

 கற்பைவிட இன்பம்தான் பெரிது என்று மகளிரும், ஒழுக்கத்தைவிடப் பணம்தான் பெரிது என்று ஆடவரும் நினைக்கத் தொடங்கினால், சமுதாயம் இதுபோன்ற பல சீர்கேடுகளைச் சந்தித்தே தீரவேண்டும். கட்டுப்பாடே இல்லாத வாழ்க்கை வாழ்வதற்கு நாம் காடுகளில் திரிந்திருக்கலாமே, சில ஆயிரம் ஆண்டுகளை வீணாக்கி நாகரிக வாழ்க்கை முறையை உருவாக்கி இருக்கவே தேவையில்லையே...

 எதற்கும் துணிந்தவர்கள் எது வந்தாலும் எதிர்கொள்ளவும் துணிய வேண்டும் என்பதுதான் குவாஹாட்டி வழங்கும் பாடம்!