மதுவுக்கு ஏன் விலக்கு?

மக்கள் ஆரோக்கியத்துக்காக குட்கா, பான்பராக் உள்ளிட்ட போதைப் பாக்குகளை தமிழ்நாடு தடை செய்திருப்பதற்காக மகிழ்ச்சி கொள்ளவும் தமிழக அரசைப் பாராட்டவும் விழையும் அதே வேளையில், "டாஸ்மாக்' விற்பனையின் வளர்ச்சி குறித்து கவலை கொள்ளவும் வேண்டியிருக்கிறது.

 தமிழ்நாட்டில் மது விற்பனை மூலம் 2012-13-ஆம் ஆண்டில் ரூ.21,680 கோடி வருவாய் கிடைத்துள்ளது. 2003-04-ஆம் ஆண்டில் ரூ. 3,639 கோடியாக இருந்த மது விற்பனை பத்து ஆண்டுகளில் சுமார் 7 மடங்கு உயர்ந்துள்ளது. இதற்காக மகிழ்ச்சி அடைவதா, இல்லை வருத்தப்படுவதா?

 பான்பராக், குட்கா போன்ற போதைப் பாக்குகள் வாய், தொண்டைப் புற்றுநோய்க்குக்  காரணமாக இருக்கின்றன. பாக்குடன் பல்வேறு போதைப் பொருள்களையும் கலந்து விற்பதால், 2001-ஆம் ஆண்டிலேயே இவற்றின் விற்பனைக்குத் தமிழக அரசு, "உணவுக் கலப்படத் தடுப்புச் சட்டத்தின்' கீழ் தடை விதித்தது. ஆனால் அந்தச் சட்டத்தை மாநில அரசு பயன்படுத்த முடியாது என்கிற சட்டத்தின் ஓட்டையின் வழியாக மீண்டும் தமிழ்நாட்டில் பான்பராக், குட்கா விற்பனை தொடங்கியது. தற்போது  "உணவுப்பொருள் தரம் மற்றும் கேடு விளைவிக்காமை சட்டத்தின்' கீழ் இவற்றின் தயாரிப்பு, சேமிப்பு, விற்பனை ஆகியவற்றுக்குத் தடை விதிக்கப்பட்டுள்ளது.

 இந்த நேரத்தில் இன்னொரு கேள்வியைச் சேர்த்து கேட்கலாம்: மக்கள் ஆரோக்கியம் முக்கியம் என்றால் ஏன் மதுவிலக்கை அமல்படுத்தக்கூடாது?

 உணவுப்பொருள் தரம் மற்றும் கேடுவிளைவிக்காமை சட்டத்தின்படி, தற்போது தமிழகத்தில் விற்பனையாகும் மது தரமானதா? 

 மது புளிப்பேறுவதற்கான காலஅவகாசம் இல்லாமலேயே, எரிசாராயத்துடன் தண்ணீர் கலந்தவுடனேயே பாட்டிலில் அடைக்கப்பட்டு சந்தைக்கு வந்துவிடுவதால், அத்தகைய மதுபானம் எப்படி தரமானதாக இருக்க முடியும். இதில் மதுபான விற்பனையாளர்களும் "போலி சரக்குகளை' உள்ளே தள்ளிவிடுகிறார்கள். நிறைய இடங்களில் திடீர் ஆய்வுகளில் இத்தகைய சம்பவங்களில் ஈடுபட்டவர்கள் கைது செய்யப்பட்டுள்ளனர்.

 தமிழகம் மதுவினால் பெற்றுவரும் தீமைகளில் மிக முக்கியமான மூன்று:

 1. பதினெட்டு வயது நிரம்பாத, "பிளஸ்-2' மாணவர்களும் மது அருந்தத் தொடங்கியிருக்கிறார்கள். இதன் அடுத்த தொடர் நிகழ்வாக பாலியல் வல்லுறவு, பெண்கள் மீதான வன்முறைகள் தமிழகத்தில் அதிகரிக்கும். இவர்களைச் சிறார் நீதிமன்றத்தில்தான் விசாரிக்க முடியும்.

 2. அரசு மற்றும் தனியார் நிறுவனங்களில் பணியாற்றுவோர் குடித்துவிட்டு வேலைக்கு வருவது அதிகரித்து இருக்கிறது. அதிலும் குறிப்பாக, மாலை 5 மணிக்கு மேல் பணியாற்ற நேரும் ஊழியர்கள் இவ்வாறு குடித்துவிட்டு வேலைக்கு வருவது மிகமிக அதிகமாகிவிட்டது. மது போதையுடன் வேலைக்கு வரும் இவர்கள் மீது நடவடிக்கை எடுத்தால் தொழிலாளர் அமைப்புகள் எதிர்க்கின்றன. நடவடிக்கை எடுக்க முடிவதே இல்லை. இதில் கடைநிலை ஊழியர் அல்லது உயர் அதிகாரி என்ற வேறுபாடெல்லாம் கிடையாது.

 3. மதுக் கூடங்கள் (பார்) தமிழகத்துக்கு ஏற்படுத்திவரும் கேடுகள், மதுவைவிட அதிகம். மதுவினால் சாவதைக் காட்டிலும் இந்த மதுக்கூடத்தின் தரமற்ற கலப்பட உணவினால் செத்துக்கொண்டிருப்போரே அதிகம். சாகாதவர்கள் தொற்று நோயால் பாதிக்கப்படுகிறார்கள். இவர்கள் போடும் பிளாஸ்டிக் குப்பைகள் மற்றொரு கேடு. காவல்துறைக்கும் உள்ளூர் அரசியல் பிரமுகர்களுக்கும் மாமூல் கொடுத்து வளர்ப்பது இதனுடன் தொடர்புடைய இன்னொரு சமூகக்கேடு.

 அடுத்ததாக,அப்பகுதி வாழ் மக்களுக்கு இந்தக் குடிமகன்களால் ஏற்படும் தொல்லைகள் மிக அதிகம். இந்தக் குடிமகன்கள் மதுக்கூடத்திலிருந்து (பார்) வீடு செல்லும்போதுதான் பெரும்பாலான தகராறுகளும் சாலை விபத்துகளும் நிகழ்கின்றன.

 இருபதாயிரம் கோடி ரூபாய் வருவாயை இழக்க எந்த அரசுக்கும் மனம் இருக்காதுதான். மாநில அரசுக்கு மத்திய தொகுப்பிலிருந்து கிடைக்கும் நிதி, அரசியல் காரணங்களால், மாநில அரசு கேட்பதைவிடக் குறைவாக தரப்படும்போது, மது  விற்பனையால் கிடைக்கும் மிகப்பெரும் வருவாய்தான் பொருளாதார பலத்தைத் தருகிறது என்பது உண்மை. நாம் அதை மறுக்கவில்லை.

 அப்படி ஒரு கட்டாயம் இருந்தால், குறைந்தபட்சம் மது விற்பனை, மது அருந்துதல் ஆகியவற்றுக்கு கட்டுப்பாடுகளை கடுமையாக்குவதும்கூட கடினமான செயலா? இப்படித் தெருவுக்குத் தெரு பார்களை அனுமதித்து சாமான்ய மக்களுக்குத் தொந்தரவும், சமூக விரோதிகளுக்கு சந்திப்பு மையமும் ஏற்படுத்திக் கொடுக்க வேண்டிய அவசியம் என்ன?

 அரசிடம் கட்டணம் செலுத்தி, குடிப்பதற்கு உரிமம் பெற்றவர்களுக்கு மட்டுமே மது விற்பனை செய்வதும்; மதுஅருந்தி, போதையுடன் பணிக்கு வந்தால் உடனே பணியிடை நீக்கம் செய்வதும்; சாலையோரம் மட்டுமின்றி ஸ்டார் ஓட்டல்களிலும்கூட "பார்' உரிமம் ரத்து செய்யப்பட்டு, மது அருந்துவது அவரவர் வீட்டுக்குள் அல்லது அறைக்குள் நடைபெற வேண்டிய தனிப்பட்ட விவகாரமாக மாற்றப்படுவதும்; போதையுடன் சாலையில் நடமாடுவோர், வாகனம் ஓட்டுவோர் பிடிக்கப்பட்டு, போதை தெளியும்வரை காவல்நிலையத்தில் அடைத்து வைத்து, அபராதம் விதிக்கும் நடைமுறையும் இன்றைய குறைந்தபட்ச தேவைகள்.

கண்களை விற்று சித்திரம் வாங்குவது போன்ற முட்டாள்தனம்தான் மதுக் கடைகளைத் தெருத் தெருவாய்த் திறந்து வைத்துக் கொண்டு, இலவச அரிசியும், மருத்துவக் காப்பீட்டுத் திட்டமும், விலையில்லாப் பொருள்கள் விநியோகமும் நடத்துவது. பான்பராக், குட்கா தடைக்கு நன்றி. மதுவிலக்கும் கொண்டு வந்தால்தான் பாராட்டத் தோன்றும்!

கூடாது, கூடவே கூடாது!

பெண்கள் மீதான பாலியல் வன்கொடுமைகளைத் தடுப்பதற்காக கடுமையான தண்டனை விதிக்கும் குற்றவியல் சட்டத்திருத்த மசோதாவுக்கு மத்திய அமைச்சரவை ஒப்புதல் அளித்துள்ள போதிலும், இசைவுக் கலவி (கன்ஸன்ட் செக்ஸ்) வயது நிர்ணயம் 18-லிருந்து 16-ஆக குறைக்கப்பட்டிருப்பது சரிதானா என்பதை நாடாளுமன்றம் விரிவாக விவாதிக்க வேண்டும்.

தகவல் தொழில்நுட்ப வளர்ச்சியாலும், இன்றைய இளம் தலைமுறை சிறிய வயதிலேயே கணினி மற்றும் சமூக வலைத்தளங்களில் மிகவும் ஈடுபாடு உடையவர்களாக இருப்பதாலும், இளம் வயதிலேயே பாலியல் தூண்டுதலுக்கு உள்ளாகிறார்கள். இன்றைய பள்ளிகளில் மிகப்பெரும் சவாலாக இருப்பது, கல்வியைவிட, இத்தகைய பாலினக் கவர்ச்சியும், அதைத் தொடர்ந்த காதலும் காமமும்தான்.

பல சம்பவங்களில், இந்தக் காதல் விவகாரம் அடிதடி தகராறுகளாகவும், சில சம்பவங்களில் பெண் கருவுறலாகவும் அமைந்துவிடுகிறது. அதைத் தொடர்ந்து கருக்கலைப்பு நடைபெறுவதும் அதிகரிக்கத் தொடங்கியுள்ளது. இன்றைய "செக்ஸ் சர்வே' மற்றும் ஊடகங்களின் ஆலோசனைகள், திருமணத்துக்கு முன்பாகக் கலவி செய்வது தவறு அல்ல என்றும், ஆனால் பாதுகாப்புடன் கவனத்துடன் இருக்க வேண்டும் என்றும் புத்திசொல்வதாக இருக்கின்றனவே தவிர யாருமே இது கூடாது என்று சொல்வதாக இல்லை.

நடைமுறை உண்மை இது என்ற போதிலும், இசைவுக் கலவி வயது வரம்பை 16 ஆகக் குறைப்பதன் மூலம், இன்றைய நாளில் மேனிலைப் பள்ளிகளில் படிக்கும் அனைத்து மாணவர், மாணவியர்களையும் சட்டப்படி தகுதியுடையவர்களாக ஆக்கிவிடுகிறோம். அதுமட்டுமல்ல, வேறு சட்டச் சிக்கல்களும் ஏற்பட இருக்கின்றன.

ஒரு 16 வயது மாணவி, அல்லது இளம்பெண், இசைவுக் கலவியில் கருவுற நேர்ந்தால், அந்தக் கருவைக் கலைக்க அவர் விரும்பவில்லை என்றால், என்ன ஆகும்? அவர் திருமணம் செய்துகொள்ள முடியாது; ஏனென்றால் 18 வயதுக்கு முன்பாக இளவயதுத் திருமணம் நடத்துவது சட்டப்படிக் குற்றம். ஆகவே, அவர் கன்னித்தாயாக, கல்யாணம் இல்லாமலேயே குழந்தை பெற வேண்டும் அல்லது கல்யாணம் செய்துகொள்ளாமல், உடனுறைத்தோழியாக வாழ்க்கை நடத்த வேண்டும். இத்தகைய அவல நிலை இந்தியாவில் சட்டப்படியாக உருவாகத்தான் வேண்டுமா?

இந்தியாவில் பாலியல் வன்கொடுமை மற்றும் வல்லுறவுக்கு ஆளாகும் சிறுமிகளில் பெரும்பகுதியினர் 16 வயது முதல் 18 வயதுக்குள் இருப்பவர்கள். இப்போதைய சட்டத்தின்படி, இந்தச் சிறுமிகள், மனம் இசைந்து கலவி கொண்டாலும்கூட, அவரை வல்லுறவு செய்ததாகத்தான் சட்டம் எடுத்துக்கொள்கிறது. தொடர்புடையவரைத் தண்டிக்கிறது. இப்போது இந்த வயது வரம்பை 16 ஆகக் குறைத்துவிட்டால், பல வல்லுறவு வழக்குகளில், பணம் கொடுத்தும், மிரட்டியும், "இசைவுக்கலவி' என்பதாக காவல்துறை உதவியுடன் வழக்கை திசைதிருப்பிக் குற்றவாளிக்கு சாதகமாக மாற்றப்படுவதற்கான வாய்ப்பு அதிகம். இது தேவையா?

இன்றைய நாள் வரை பாலியல் தொழிலில் சிறுமிகளை ஈடுபடுத்துவது இந்தியாவில் அரிதாக இருந்து வருகிறது. வயது வரம்பைத் தளர்த்துவதால், 16 வயது சிறுமிகளை ஈடுபடுத்தும் போக்கினை இது அதிகப்படுத்தும்.

சில இடங்களில், சில நேரங்களில் மறைவாக நடந்துகொண்டிருக்கும் சிறார்களின் திசைமாறல்,அத்துமீறல் அல்லது வன்கொடுமைகளை, நாடு முழுமைக்கும் சட்டப்படி பொதுமைப்படுத்துவது சரியல்ல. இது பாலினக் கவர்ச்சியில் இயல்பாகவே எழும் உள்ளுணர்வு சார்ந்த தடையை, அச்சத்தை, இல்லாமலாக்கிக் காமத்தை தாராளமயமாக்கிவிடும். கலாசாரச் சீரழிவை ஏற்படுத்திவிடும்.

இளவயதிலேயே பாலியல் தூண்டுதலுக்கு வடிகால் அமையுமானால், பாலியல் கொடுமை, வல்லுறவு ஆகிய குற்றங்கள் குறையும் என்று மத்திய அரசு கருதினால் அது அறிவுடைமை அல்ல. இந்திய விடுதலைக்கு முந்தைய காலகட்டத்தில் குழந்தைத் திருமணத்தால் எத்தகைய தீமைகள் விளைந்தனவோ அதற்குச் சற்றும் குறைவில்லாத தீமைகள் இந்த வயது குறைப்பிலும் வந்து சேரும் என்பதை அரசு உணர வேண்டும்.

இன்றைய தேவை - 16 வயதுச் சிறுவன் வல்லுறவு குற்றத்தில் ஈடுபட்டால், அந்தக் குற்றத்தின் தன்மை கருதி அவனைச் சிறுவனாகக் கருதாமல், 18 வயது நிரம்பியவரை விசாரிப்பது போல விசாரிக்கவும் தண்டிக்கவும் வேண்டும் என்பதுதான். "நிர்பய' வழக்கு நமக்கு உணர்த்துவதும் இதைத்தான்.

புதிய மசோதாவில் "பாலியல் தாக்குதல்' என்பதை "வல்லுறவு' என்று மாற்றித் திருத்தப்பட்டுள்ளது. வல்லுறவு என்பது ஒரு பெண்ணிடம் ஆண் நிகழ்த்தும் பாலியல் வன்கொடுமை என்பதாக மட்டுமே பார்க்கப்பட வேண்டும் என்பது சரியான வாதம் என்றாலும், மறுசிந்தனைக்கு உரியது.

சிறுவர்களைப் பெண்கள் தமது இச்சைக்குப் பயன்படுத்திக்கொண்டாலோ, அல்லது சிறார் அல்லது ஆணை மற்ற ஆண்கள் பயன்படுத்திக்கொண்டாலோ அதனை வல்லுறவு என்று கருதக்கூடாது என்ற எண்ணத்தில் இந்தத் திருத்தம் செய்யப்படுகிறது. அது அப்படியாகவே இருந்தாலும், "வல்லுறவு அல்லது பாலியல் தாக்குதல்' என்பதாக மாற்றப்படுவதுதான் சரியானதாக இருக்கும்.

அப்போதுதான், பாதிக்கப்பட்டவர் பெண்ணாக இருந்தால் வல்லுறவு என்ற வகைப்பாட்டிலும், பாதிக்கப்பட்டவர் சிறுவர் அல்லது ஆணாக இருந்தால் பாலியல் தாக்குதல் என்ற வகைப்பாட்டிலும் உறுதிபட ஒரே விதமான தண்டனை கிடைக்க வழியேற்படும்.

நுகர்வோர் கலாசாரமும், உலகமயமாக்கலும் மிக அதிகமான கலாசாரச் சீரழிவுகளையும், வக்கிரத்தனங்களையும் ஏற்படுத்தி இருப்பது 16 முதல் 18 வயதான வயதுப் பிரிவினரிடம்தான். இன்றைய தேவை இசைவுக் கலவிக்கான வயதைக் குறைப்பதல்ல; 18 வயதுக்குக் கீழேயுள்ள சிறார்கள் மத்தியில் காதல், கலவி போன்ற போக்குகளைத் தடுத்து நிறுத்துவது, பள்ளிக்கூட மாணவர்களின் காதலைக் கருவாக்கித் திரைப்படங்கள் எடுக்கும் போக்கு உள்ளிட்ட செயல்பாடுகளை சட்டப்படி தண்டனைக்கு உள்ளாக்குவதே!

 

திருத்துங்கள் சட்டத்தை!

சிறார் நிர்ணய வயதை 18-லிருந்து குறைக்கும் திட்டம் அரசிடம் இல்லை என்று மத்திய பெண்கள் மற்றும் குழந்தைகள் மேம்பாட்டுத் துறை அமைச்சர் கிருஷ்ணா தீரத் இரு நாள்களுக்கு முன்பு நாடாளுமன்றத்தில் தெரிவித்தார்.

 அதேவேளையில், புதுதில்லியில், பேருந்தில் பயணம் செய்த 23 வயதான துணை மருத்துவ மாணவி மீது பாலியல் தாக்குதல், வல்லுறவு, கொலை, குழுவாகச் சேர்ந்து சதித்திட்டம் தீட்டியது, தடயங்களை அழித்தது ஆகிய குற்றங்களுக்காக 17 வயது வளர்இளம் பருவச் "சிறுவன்' மீது சிறார் நீதிமன்றத்தில் குற்றப்பதிவு தாக்கல் செய்யப்பட்டது. இத்தகைய குற்றங்களைச் செய்திருப்பவரை ஒரு சிறுவனாகக் கருத முடியுமா? இவை சிறுவன் செய்யக்கூடிய செயல்கள்தானா? என்கிற நியாயமான கேள்வி எழுகிறது.

 அண்மையில் குழந்தைகள் பாதுகாப்புச் சட்டத்தில் சிறுவன் என்பதற்காக நிர்ணயிக்கப்பட்டுள்ள வயது 18. இதை 16 ஆகக் குறைக்க வேண்டும் என்று உச்ச நீதிமன்றத்தில் பொதுநல வழக்குத் தொடுக்கப்பட்டது. தில்லி வழக்கில் 17 வயது உள்ளவரை சிறுவனாகக் கருதுவது, அரசியல் சட்டத்தின் பிரிவு 14 வழங்கும் சம உரிமை, பிரிவு 21 வழங்கும் வாழ்வுரிமை மற்றும் தனியுரிமை ஆகியவற்றைப் பாதிப்பதாக இருக்கிறது என்பது இந்த பொதுநல வழக்கைத் தொடுத்தவரின் கருத்து. இந்த வழக்கு தொடர்பாக மத்திய அரசு கருத்துத் தெரிவிக்க வேண்டும் என்று உச்ச நீதிமன்றமும்கூட அறிவுறுத்தியிருந்தது.

 இந்நிலையில், மாநிலங்களவையில் எழுத்துமூலமாக அமைச்சர் அளித்த பதிலில்,  சிறார் வயதைக் குறைக்கும் எந்த திட்டமும் அரசிடம் இல்லை என்பது தெளிவாக்கப்பட்டுள்ளது.

 துணை மருத்துவ மாணவி தில்லியில் டிசம்பர் 16-ஆம் தேதி அடைந்த துயரகதிக்கு, இந்தச் சிறுவன் மீது எத்தனை பிரிவுகளில் வழக்குகள் போட்டாலும், இதனால் அவருக்குக் கிடைக்கப்போகும் தண்டனை என்னவாக இருக்க முடியும்? இந்தக் கும்பலில், அந்தப் பெண்ணுக்கு மிகஅதிகமான  கொடுமைகளை இழைத்தது இந்த 17 வயது சிறுவன்தான். ஆனாலும், தற்போது பெண்களுக்கு எதிரான குற்றங்களுக்கு அவசர சட்டத்தில் வகை செய்யப்பட்டுள்ள தண்டனைகள் எதுவுமே இந்த சிறுவனுக்குப் பொருந்தாது. இது நன்றாகத் தெரிந்தும் சிறார் வயதைக் குறைக்கும் திட்டம் அரசிடம் இல்லை என்றால் எப்படி?

 மத்திய உள்துறை அமைச்சகம் சார்பில் நடத்தப்பட்ட மாநில தலைமைச் செயலர்கள் மற்றும் காவல்துறை அதிகாரிகள் கூட்டத்தில், சிறார் நிர்ணய வயதைக் குறைக்க பரிந்துரைக்கப்பட்டது. இருந்தாலும், வர்மா கமிஷன் அறிக்கையில், இவ்வாறு சிறார் வயதைக் குறைப்பதை ஆட்சேபித்துள்ளதைச் சுட்டிக்காட்டி சிறார் நிர்ணய வயதைக் குறைக்கும் திட்டம் இப்போது அரசிடம் இல்லை என்று விவகாரத்தைக் கிடப்பில் போடுவது சரியல்ல.

 திருடுதல், வழிப்பறி, கொள்ளை ஆகிய குற்றங்களில் ஈடுபடும் 18 வயதுக்கு உட்பட்டவரைச் சிறார் சட்டத்தில் தண்டிப்பது சரியானதுதான். சில தருணங்களில் கொலையும்கூட சிறார் தண்டனைச் சட்டத்திற்குப் பொருந்தும். ஆனால், வல்லுறவு மற்றும் பெண்கடத்தல், பெண்ணைத் தூக்கிச்செல்லுதல் ஆகிய குற்றங்களில் ஈடுபடும் ஆண், 18 வயது நிரம்பாதவர் என்பதால், அவரை சிறார் என்று சொல்லிவிட முடியுமா?

 இன்றைய சமூகச் சூழலும், ஊடகங்களும், தகவல் தொழில்நுட்பத்தால் காணக் கிடைக்கும் தடையற்ற ஆபாசங்களும் இளைஞர்களை சுமார் 15 வயதிலேயே பாலியல் வேட்கை அதிகம் உள்ளவர்களாக மாற்றிவிடுகின்றன. இதன் விளைவாக காதல் சார்ந்த தகராறுகள் அதிகரித்துள்ளன. வல்லுறவு, பெண்கடத்தல், பெண்ணைத்தூக்கிச் செல்லுதல் ஆகிய குற்றங்களில் 18 வயது நிரம்பாத சிறுவர்கள் ஈடுபடுவதும் அதிகரித்துள்ளது.

 நாடாளுமன்றத்தில் மத்திய அமைச்சர் அளித்த, தேசிய குற்ற வழக்குகள் பதிவகத்தின் புள்ளிவிவரத்தின்படி, 2009, 2010, 2011 ஆகிய மூன்று ஆண்டுகளில் தில்லி பெருநகரில் மட்டும், கொலைக் குற்றத்தில் ஈடுபட்ட சிறார் எண்ணிக்கை முறையே 57, 35, 37. அதாவது குறைகிறது. ஆனால் அதே தில்லியில், வல்லுறவு குற்றத்தில் ஈடுபட்ட சிறார் எண்ணிக்கை மூன்று ஆண்டுகளில் முறையே 26, 37, 47. ஆண்டுதோறும் அதிகரிக்கிறது. பெண்கடத்துதல், தூக்கிச்செல்லுதல் ஆகிய குற்றங்களில் ஈடுபட்ட சிறார் முறையே 8, 11, 30. ஆண்டுதோறும் கூடுகிறது.

 இந்தப் புள்ளிவிவரம் தில்லி மாநகருக்கு மட்டுமானது என்றாலும், ஏறக்குறைய இதே நிலைமைதான் இந்தியா முழுவதிலும் என்று உணரலாம்.

 தற்போது தில்லி மாணவி வழக்கில், 17 வயது என்கின்ற ஒரே காரணத்துக்காக கடுமையான தண்டனையிலிருந்து அந்தக் குற்றவாளி தப்பிவிடுவார் என்றால், இது ஒரு தவறான முன்னுதாரணமாக ஆகிவிடும். வல்லுறவுக் குற்றத்தில் ஈடுபடுபவரை நிச்சயமாக சிறுவனாகக் கருத முடியாது. ஆகவே, குற்றத்தின் அடிப்படையில் அவரை "வளர்ந்த மனிதன்' என்றே பார்க்க வேண்டும்.

 சிறார் நிர்ணய வயதை 16 ஆகக் குறைக்கும்போது, அது சிறுமிகளுக்கும் பொருந்தும் என்பதாலும், அத்தகைய நிலையில் பெண்களுக்கு எதிரான குற்றங்களில் மகளிர் அநீதிக்கு ஆளாக நேரிடலாம், வேறு சட்ட சிக்கல்கள் எழக்கூடும் என்கின்ற அச்சம் அரசுக்கு இருந்தால் அது நியாயமானதுதான்.

 இருப்பினும், "16 வயது முதல் 18 வயது வரையிலான ஒரு ஆண், வல்லுறவு குற்றத்தில் ஈடுபட்டது உறுதிப்படுத்தப்பட்டால், குற்றத்தின் தன்மையைக்கொண்டு அவரைச்  சிறுவனாகக் கருத வேண்டியதில்லை' என்று சட்டத்திருத்தம் செய்து, குற்றத்தின் அடிப்படையில் அவரைத் தனிமைப்படுத்துவது மட்டுமே இதற்கான தீர்வாக இருக்க முடியும்.

 பெரிய வீட்டுப் பிள்ளைகளைக் காப்பாற்றுவதற்காகத்தான் சட்டத்திருத்தம் கொண்டுவர அரசு தயங்குகிறதோ என்கிற சந்தேகம் ஏற்படுகிறது. இந்திய நாடாளுமன்றம் ஆணாதிக்கவாதிகளின் கூடாரமாகிவிடக் கூடாது. பெண்களைத் தெய்வமாக மதிக்கும் இந்தியாவில் சட்டங்கள் பெண்களுக்கு எதிராகவும், பெண்களுக்கு அநீதி இழைப்பவர்களுக்கு சாதகமாகவும் இருத்தலும் கூடாது!

அரங்கேறும் வக்கிரங்கள்!

இத்தனை நாளும் சமுதாய அவமதிப்புக்கு உள்ளாக நேருமோ என்கிற அச்சத்தில் மௌனமாகத் தங்கள் மீது தொடுக்கப்பட்ட வன்கொடுமையைச் சகித்துக் கொண்டிருந்த பெண்கள், இப்போது துணிந்து குற்றவாளிகளைச் சட்டத்தின் முன் நிறுத்த முற்பட்டு வருகிறார்கள் என்பது வரவேற்கப்பட வேண்டிய மாற்றம்.

 இந்த அளவுக்கு வக்கிரத்தனம் பிடித்த, அப்பாவிப் பெண்கள் மீது பாலியல் தாக்குதல் நடத்தும் அநாகரிகமான சமுதாயமாக நாம் மாறிவிட்டிருக்கிறோமே, அது எதனால்? விவரம் தெரியாத சிறுமியர், தகப்பன், பாட்டன் வயதையொத்தவர்களால் பாலியல் வன்கொடுமைக்கு உள்ளாகும் சம்பவங்களை ஜீரணிக்கவே முடியவில்லையே, பிறகல்லவா நடுத்தர வயதினரின் அநாகரிக வக்கிரங்களைப் பற்றி விவாதிக்க!

 முறை தவறிய உறவு முறைகள், காரணமே இல்லாத விவாகரத்துகள், அநாகரிகமான உணர்வுகளின் வெளிப்பாடுகள் இவையெல்லாம் மேலைநாட்டு நாகரிகத்தின் கூறுகள் என்று நம்மால் எள்ளி நகையாடப்பட்டதுபோய், மேலைநாட்டார் இந்தியாவை வக்கிரத்தனத்தில் ஊறிப் போயிருக்கும் தேசம் என்று முகம் சுளிக்கும் அளவுக்கு, பெண்கள் மீதான பாலியல் வன்கொடுமைகள் ஒன்றன் பின் ஒன்றாக வெளிவந்து கொண்டிருக்கின்றன. இந்திய நாகரிகத்தின் மிகப்பெரிய பலமாகவும், உயர்வாகவும் கருதப்பட்ட தாய்மைக்கும் பெண்மைக்கும் தரப்பட்ட அங்கீகாரம் எல்லாம் வெறும் போலித்தனமானது என்றல்லவா  சமீபத்திய சம்பவங்கள் தோலுரித்துக் காட்டுகின்றன...

 கடந்த 20 ஆண்டுகளாக, சந்தைப் பொருளாதாரமும், நுகர்வோர் கலாசாரமும் வேரூன்றிவிட்ட நிலையில், ஏற்பட்டிருக்கும் சமுதாய மாற்றங்கள்தான், பெருகி வரும் இந்தப் போக்குக்குக் காரணம் என்று தோன்றுகிறது. குடும்பக் கட்டுக்கோப்புக் குலைந்து, நாகரிகம் என்கிற போர்வையில் ஒழுக்கக் கேடுகள் சமுதாய அங்கீகாரம் பெறத் தொடங்கி இருப்பதும், கல்வி என்பது ஒழுக்கத்தையும், நேர்மையையும், வாழ்க்கை நெறிமுறைகளையும் உணர்த்தாமல் வேலைவாய்ப்பை மட்டுமே முன்னிறுத்தி கற்பிக்கப்படுவதும் இந்தப் போக்குக்கு உறுதுணையாக இருக்கின்றன.

 இறைநம்பிக்கை குறைந்ததுகூட, இன்றைய வக்கிரத்தனங்களுக்குக் காரணமாக இருக்கக் கூடும். தவறு செய்தால் தெய்வம் தண்டிக்கும் என்கிற அச்ச உணர்வும், சமுதாய ஏளனத்துக்கு நாம் ஆளாக நேரும் என்கிற பயமும் இல்லாமல் போய்விட்ட சூழல், தவறுகளுக்குக்  கதவுகளைத் திறந்து வைக்கிறது.

 முன்பே ஒருமுறை தலையங்கத்தில் குறிப்பிட்டிருந்ததுபோல, கற்பைவிட சுகம்தான் பெரிது என்று பெண்களும், ஒழுக்கத்தையும் கௌரவத்தையும்விட பணம் சம்பாதிப்பதுதான் முக்கியம் என்று ஆண்களும் கருதிவிட்டால் அந்தச் சமுதாயத்தைச் சீர்கேடிலிருந்து காப்பாற்றவே முடியாது. ஆனால், அரங்கேறிவரும் பாலியல் கொடுமைகள் ஒருபடி மேலே போய், வக்கிரத்தனத்தை எட்டி விட்டிருப்பதுதான் அதிர்ச்சியிலும் பேரதிர்ச்சியாக இருக்கிறது.

 ஓரினச் சேர்க்கை, திருமணமாகாமல் சேர்ந்து வாழ்வது, இயற்கையை மீறிய திருமண பந்தங்கள், சின்னச் சின்னப் பிரச்னைகளுக்கும்கூட விவாகரத்து என்பவை எல்லாம் சமுதாயத்தில் சர்வ சாதாரணமான நிகழ்வுகளாக மாறிக் கொண்டிருப்பதை நாகரிகம் என்று இந்தியச் சமுதாயமும் ஏற்றுக்கொள்ளுமேயானால், அதைவிடப் பெரிய பேராபத்து வேறு எதுவாகவும் இருக்க முடியாது. உலகுக்கு வாழ்ந்து காட்டி வழிகாட்ட வேண்டிய இந்தியா, வழி தவறி வேறு எங்கோ பயணித்துக் கொண்டிருக்கிறதோ என்கிற அச்சம் ஆட்கொள்கிறது.

 அரங்கேறிவரும் இந்த வக்கிரங்களுக்கு எல்லாம், நமது ஊடகங்களும் துணை போகின்றன என்பதுதான் நம்மை முகம் சுளிக்க வைக்கிறது. கலையும் இலக்கியமும் இந்தியாவில் மக்களின் மனதைப் பண்படுத்தவும், நாகரிகத்தை மேம்படுத்தவும் பயன்பட்டதுபோய், வியாபாரமாகிவிட்ட விபரீதம்தான் இதற்குக் காரணம். அது திரைப்படங்களாக இருந்தாலும், தொலைக்காட்சி சேனல்களாக இருந்தாலும், தினசரி, வார இதழ்களாக இருந்தாலும், வியாபாரம் என்கிற பெயரில் விரசத்தையும், வக்கிரத்தையும் நாகரிகத்தின் வெளிப்பாடுகளாகச் சித்திரிக்கும் போக்கு, மிகப்பெரிய பாதிப்பை ஏற்படுத்தி இருக்கிறது.

 பரபரப்பை மட்டுமே முன்னிறுத்தி செயல்படும் 24 மணிநேர செய்திச் சேனல்களும், பத்திரிகை தர்மம், நனிநாகரிகம் பற்றி எல்லாம் கவலையேபடாத வாரம் இருமுறை வெளிவரும் புலனாய்வு இதழ்களும், களவியல் சம்பவங்களையும், கொலை, கொள்ளை, கற்பழிப்பு நிகழ்வுகளையும் முன்னிலைப்படுத்தும் தினசரிகளும், சமுதாயத்தில் மலிந்துவரும் சீர்கேடுகளுக்கும் வக்கிரங்களுக்கும் காரணமாக இருக்கின்றன என்பதை யாரால் மறுக்க முடியும்? சமுதாயத்துக்கு வழிகாட்ட வேண்டிய ஊடகங்களே வியாபாரத்திற்காக வக்கிரத்தைக் கடை விரிப்பதால் ஏற்படும் பாதிப்புகள்தான், அரங்கேறிக் கொண்டிருக்கும் அநாகரிகங்கள்.

 மூலைக்கு மூலை திறக்கப்பட்டிருக்கும் மதுபானக் கடைகளும்; தெருவெங்கும் அசைவ உணவைப் பரிமாறும் துரித உணவகங்களும், கையேந்தி பவன்களும், அதிகரித்து விட்டிருக்கும் அசைவ உணவுப் பழக்கமும் உணர்ச்சிகளை அதிகரித்து, சாத்வீக குணத்தை மழுங்கடித்து விடுகின்றன என்கிற உண்மையை நாம் எப்போது உணரப் போகிறோம்? அவை மனிதனுக்குள் ஒளிந்து கொண்டிருக்கும் மிருக உணர்வுகளைத் தூண்டிவிடும் என்பது விஞ்ஞானம் ஏற்றுக்கொண்டிருக்கும் உண்மை.

 விரசத்தை வெளிச்சம்போட்டு வியாபாரம் செய்யும் ஊடகங்கள்; ஒழுக்கத்தைக் கற்றுக் கொடுக்காமல் வேலைவாய்ப்புக்காகவும், பணம் சம்பாதிக்கவும் மட்டுமே உதவும் கல்விச்சாலைகள்; பாசம் என்கிற பெயரில், குடும்ப உறவுகளையும், நல்ல பண்புகளையும் ஒதுக்கி வைத்துவிட்டுக் குழந்தைகளை வளர்க்கும் பெற்றோர்கள், மக்கள் நலனையும், வருங்கால சந்ததிகளையும் பற்றிக் கவலைப்படாமல் அன்னிய முதலீடு கிடைத்தால் போதும் என்று செயல்படும் அரசாங்கம் - வக்கிரங்கள் விஷக்கிருமிகளாய் வளராமல் என்ன செய்யும்?

வேலியே பயிரை மேய்ந்தால்...

பெண்களின் பாதுகாப்பு மற்றும் பாலியல் கொடுமை வழக்குகள் தொடர்பாக அனைத்து மாநிலங்களும் எடுத்துள்ள நடவடிக்கை என்ன?'' என்று உச்ச நீதிமன்றம் கேட்கும் முன்பாகவே, இந்தியாவில் முதல் மாநிலமாக தமிழ்நாட்டில் ஒவ்வொரு மாவட்டத்திலும் பாலியல் கொடுமை வழக்குகள் குறித்து விசாரிக்க விரைவு நீதிமன்றம் அமைக்கப்படும் என்று தமிழக முதல்வர் அறிவித்துள்ளது பாராட்டுக்குரியது. இத்தகைய வழக்குகளில் மேற்கொள்ள வேண்டிய நடவடிக்கைகள் தொடர்பாக 13 உத்தரவுகளையும் பிறப்பித்துள்ளார்.

இந்த வழக்குகளில் பாலியல் கொடுமைக்கு ஆளாகும் பெண்களின் மருத்துவச் செலவை அரசே ஏற்கும் என்பதும், இந்த வழக்குகளில் அரசுத் தரப்பு வழக்குரைஞர்கள், விசாரணை நடத்தும் காவல்துறை அதிகாரிகள் ஆகியோரும் பெண்களாகவே இருப்பார்கள் என்பதும் வரவேற்கத்தக்கவை. இத்தகைய ஏற்பாடு, பாதிக்கப்பட்ட பெண்களுக்குப் பேருதவியாக அமையும்.

வணிக வளாகம், கடைகள், கல்லூரிகள் உள்ளிட்ட எல்லா இடங்களிலும் ரகசிய கண்காணிப்பு கேமராக்கள் அமைக்கப்படுவது பெண்கள் மீதான பாலியல் அத்துமீறல்களைத் தடுக்க உதவும். ஆனால், அது மட்டுமே பிரச்னையைக் குறைத்துவிடாது.

பாலியல் வன்கொடுமையில் மக்கள் மட்டுமே ஈடுபடுகிறார்கள் என்பதில்லை. பல சம்பவங்களில் காவல்துறையினரே ஈடுபட்டுள்ளனர். அண்மையில் விழுப்புரம் அருகே தாழ்த்தப்பட்ட வகுப்பைச் சேர்ந்த பெண், காவல்துறையினர் தன் மீது நடத்திய பாலியல் அத்துமீறல்கள் குறித்து புகார் கொடுத்து, தொடர்புடையோர் பணியிடைநீக்கம் செய்யப்பட்டுள்ளனர். அந்த வழக்கு அத்துடன் மறக்கப்பட்டுவிட்டது.

வாச்சாத்தி சம்பவத்தில், பல ஆண்டுகள் கழித்து தீர்ப்பு கிடைத்தும் மேல்முறையீடு நடந்துகொண்டிருக்கிறது. காவல்நிலையத்தில் பாலியல் அத்துமீறலுக்கு ஆளாகும் பெண்களில் சிலர்தான் அதுபற்றிப் பேசுகிறார்கள். கெட்ட வார்த்தைகள் பேசி பெண்களைக் காவல்துறையினர் கூசிக்குறுகி நிற்க வைப்பது, பாலியல் அத்துமீறலுக்கு சமமான குற்றம். அதன் விளைவாகக் காவல்நிலையத்திலிருந்து திரும்பியதும் பெண்கள் தற்கொலை செய்துகொண்ட சம்பவங்களும் உள்ளன.

மகளிர் காவல்நிலையங்கள், காவல்துறையின் உயர் அதிகாரிகளின் பேச்சுக்கு கட்டுப்பட்டு, சும்மா இருப்பதைத் தவிர வேறு வழியில்லாமல் இருக்கின்றன. அரசியல்வாதிகளும், காவல்துறையும் சேர்ந்து எதையும் செய்ய முடியும் என்ற நிலைமை மாறிவிடவில்லை என்பதுதான் நடைமுறை உண்மை.

பாலியல் வன்கொடுமைக்கு ஆளான பெண்ணுக்கு உடனடியாக மருத்துவப் பரிசோதனை செய்வதும் தடய அறிவியல் ஆய்வை முடிப்பதும் வழக்கிற்கு மிகவும் இன்றியமையாதவை. இதனைச்செய்ய வழக்குப் பதிவு அவசியமாகிறது. வல்லுறவு வழக்குகளில், இந்த அரசியல் மற்றும் காவல்துறை கூட்டணியின் முதல் வேலை, காலதாமதம் செய்து தடயங்களை இயற்கையாகவே அழிந்துபோகச் செய்வதுதான். ஆகவே, பாலியல் வல்லுறவுக்கு ஆளான பெண், தன் உடலில் தங்கிய தடங்கள் அழியும் முன்பாக, ஒரு மாவட்ட ஆட்சியர் அல்லது மாவட்ட நீதிபதி முன்பாக புகார் கொடுத்து, நேரடியாக மருத்துவப் பரிசோதனை, தடய அறிவியல் ஆய்வுக்கு உட்படச் செய்வதும், இதில் அந்தப் பெண்ணுக்கு உதவிட மகளிர் அமைப்புகளை துணைநிற்க ஊக்கப்படுத்துவதும்தான் பெண்களுக்கு நியாயம் கிடைக்க உதவும்.

பாலியல் கொடுமைகள் ஆண்களால் மட்டுமே நடத்தப்படுவதில்லை. விழுப்புரம் தனியார் பள்ளியில் ஒரு நர்சரி மாணவிக்கு பாலியல் கொடுமையை நிகழ்த்திய புகாரில் கைதானவர்கள் வகுப்பு ஆசிரியை மற்றும் தலைமையாசிரியைதான். சிறுவர்களும்கூட, ஆண்களாலும் பெண்களாலும் பாலியல் வன்கொடுமைக்கு ஆளாகிறார்கள் என்பதை மறந்துவிடக்கூடாது. இத்தகைய நேர்வுகளில் எத்தகைய நடவடிக்கை, பாதிக்கப்பட்டவர்களுக்கு உடனடி நியாயம் கிடைக்க உதவும் என்பதையும் யோசிக்க வேண்டும்.

மேலும், பாலியல் அத்துமீறல், வல்லுறவு ஆகிய குற்றங்களில் ஈடுபடுவோரில் 18 வயதுக்குக் குறைந்தவர்கள் அதிகரித்து வருவதையும் கவனத்தில் கொள்ள வேண்டும். அதைப் பற்றியும் நாம் தீவிரமாகச் சிந்தித்து சட்டத்தில் சேர்த்தாக வேண்டும்.

தில்லியில் மருத்துவ மாணவி பாலியல் வன்கொடுமைக்கு பலியான சம்பவம் இந்தியா முழுவதையும் உணர்வுக் கொந்தளிப்பில் ஆழ்த்தியுள்ளதால், தற்போது இத்தகைய நடவடிக்கைகளுக்கு யாரும் எதிர்ப்பு தெரிவிக்கவில்லை. எனினும், நாளடைவில் இந்த நடவடிக்கைகளுக்கு மெல்ல எதிர்ப்புகள் கிளம்பும். சட்டவிதிகளைத் தளர்த்தவும் மாற்றவும் கோருவார்கள்.

பாலியல் பலாத்காரத்தில் சாதாரண குடிமகன்கள் தண்டனை பெறும்போது பாராட்டும் இதே அரசியல்வாதிகள், அவர்களது உறவினர்களும், கட்சிக்காரர்களும் தண்டனை பெறும்போது, பொய்ப் புகார் என்றும், சட்டம் தவறாகப் பயன்படுத்தப்படுகிறது என்றெல்லாம் எதிர்ப்புக்குரல் கொடுக்கத் தொடங்குவர்.

ஒரு தொலைக்காட்சியில், தற்போதைய நடவடிக்கைகள் குறித்த பார்வையாளர்கள் கருத்துகளைக் கேட்கும்போது ஒரு தொகுப்பாளினி கேட்கிறார்: "இந்தச் சட்டம் தவறாகவும் பயன்படுத்த வாய்ப்பு இருக்கிறதல்லவா'? அதற்கு தொலைபேசியில் பேசும் பார்வையாளர், "ஆமாம். நிலப்பறிப்பு வழக்குகள்போல, எந்த அடிப்படையும் இல்லாமல் வழக்குத் தொடுத்திட முடியும். உடனே ஒரு வருஷம் குண்டர் சட்டத்தில் போடலாம்' என்கிறார். பெண்களுக்கு பாதுகாப்பு தரும் நடவடிக்கைகளுக்கு எதிராக இப்போதே "விதை தூவ'த் தொடங்கிவிட்டார்கள்!

இத்தனை களேபரம் நடைபெற்றுக் கொண்டிருக்கிறதே, எத்தனை காவல்நிலையங்களில் பாலியல் வன்கொடுமைக்கு ஆளான பெண்களுக்கு என்னென்ன உரிமைகளும், உதவிகளும் தரப்படும் என்று கண்ணில் படும்படி ஏதாவது தகவல் பலகை வைக்க முன்வந்திருக்கிறார்களா? இந்தியா முழுவதும் காவல்துறை பெண்களுக்குப் பாதுகாப்பாக இருந்துவிட்டாலே இந்தக் குற்றங்கள் 90% குறைந்துவிடுமே... காக்கிச் சட்டை குற்றவாளிகள் இல்லாமல் இருப்பதை உறுதி செய்யாதவரை, சட்டம் போட்டும் பயனிருக்காது.

சொல்ல வேண்​டிய நேரம்

புது​தில்​லி​யில் பாலி​யல் கொடு​மைக்கு எதி​ரான போராட்​டத்​தால் மத்​திய அரசு அறி​வித்த,​​ உச்ச நீதி​மன்ற முன்​னாள் தலைமை நீதி​பதி ஜே.எஸ்.​ வர்மா தலை​மை​யி​லான மூவர் குழு தனது பணியை உடனே தொடங்​கி​விட்​டது.​ ​

​ பெண்​க​ளின் மீதான பாலி​யல் குற்​றங்​க​ளைத் தடுப்​பது குறித்​தும்,​​ இதற்​கான தண்​ட​னை​கள்,​​ வழக்கு நடை​மு​றை​கள் குறித்தும் பொது​மக்​கள் தங்​கள் ஆலோ​ச​னை​களை இணை​ய​த​ளத்​தின் மூல​மா​க​வும் ​(த்ன்ள்ற்ண்​ஸ்ரீங்.ஸ்ங்ழ்ம்​ஹ​ஃய்ண்ஸ்ரீ.ண்ய்)​ தொலை​ந​கல் மூல​மா​க​வும் ​(011-23092675) தெரி​விக்​க​லாம் என்று இக்​குழு அழைப்பு விடுத்​துள்​ளது.​ ​

​ இத்​தனை நாள்​க​ளாக சமூ​க​வ​லைத்​த​ளங்​க​ளில் கருத்து தெரி​வித்​தும்,​​ போராட்​டங்​க​ளுக்கு அழைப்பு விடுத்​தும் எதிர்ப்​புத் தெரி​வித்​துக்​கொண்​டி​ருந்த அனை​வ​ரும் இனி தங்​கள் கோரிக்​கைக்கு தாங்​களே வலு சேர்க்க வேண்​டிய பொறுப்​பும் கட​மை​யும் இப்​போது ஏற்​பட்​டுள்​ளது.​ அவ​ர​வர் தங்​கள் ஆலோ​ச​னை​கள் வழங்​க​வேண்​டிய நேரம் வந்​துள்​ளது.​

​ டிசம்​பர் 16-ஆம் தேதி துணை​ம​ருத்​துவ மாண​விக்கு ஏற்​பட்ட துய​ரச் சம்​ப​வத்​தில் ​ அனைத்து நட​வ​டிக்​கை​க​ளும் வெகு​வி​ரை​வாக எடுக்​கப்​பட்​டுள்​ளன.​ இரண்டு காவல் துணை ஆணை​யர்​க​ளின் பணி​யிடை நீக்​கம்;​ குற்​ற​வா​ளி​கள் 6 பேர் மறு​நாளே கைது;​ விரை​வு​நீ​தி​மன்​றம் ஜன​வரி 3-ஆம் தேதி​மு​தல் நாள்​தோ​றும் விசா​ரணை நடத்​தும் என்ற அறி​விப்பு;​ தில்​லி​யில் பெண்​க​ளின் அவ​சர உத​விக்கு தொலை​பேசி எண் 181 என பல்​வேறு நட​வ​டிக்​கை​கள் எடுக்​கப்​பட்​டுள்ள நிலை​யில் தில்லி மக்​கள் தங்​கள் போராட்​டத்தை நிறுத்​திக்​கொள்​வதே சரி​யா​ன​தாக இருக்​கும்.​ இப்​போது இந்த கோபம் முழு​வ​தும்,​​ புதிய நடை​முறை,​​ புதிய சட்​டம் உரு​வாக்​கு​வ​தற்​கா​கத் திருப்​பி​வி​டப்​பட வேண்​டும்.​

​ மத்​திய அர​சின் பெண்​கள் மற்​றும் சிறார் மேம்​பாட்டு அமைச்​ச​கத்​தின் புள்​ளி​வி​வ​ரப்​படி,​​ 2011-ஆம் ஆண்டு இறு​தி​யில் வல்​லு​றவு வழக்​கு​க​ளின் எண்​ணிக்கை 95,065.​ இதில் 79,476 வழக்​கு​க​ளின் விசா​ரணை நிலு​வை​யில் உள்​ளது.​ பாலி​யல் அத்​து​மீ​றல் ​(ஙர்ப்ங்ள்ற்​ஹற்ண்ர்ய்)​ வழக்​கு​கள் 1,92,160.​ இதில் விசா​ரணை நிலு​வை​யில் இருப்​பவை 1,62,777.​

​ பெண்​கள் மீதான பாலி​யல் அத்​து​மீ​றல்,​​ பாலி​யல் அணுக்​கம்,​​ பாலி​யல் வன்​முறை,​​ பாலி​யல் மிரட்​டல்,​​ வல்​லு​றவு போன்ற வழக்​கு​கள் விரைந்து முடிக்​கப்​ப​டா​மல்,​​ பல ஆண்​டு​கள் தள்​ளிப்​போ​டப்​ப​டு​வ​தற்​குக் கார​ணம்,​​ நீதித்​துறை மட்​டுமே அல்ல.​ வழக்​கு​ரை​ஞர்​க​ளும் கார​ணம்.​ ஆகவே இத்​த​கைய வழக்​கு​க​ளில் தொடர்ச்​சி​யாக விசா​ரணை நடத்தி,​​ உட​ன​டி​யா​கத் தீர்ப்பு வழங்​கு​வது மட்​டுமே பாதிக்​கப்​பட்ட பெண்​ணுக்கு நியா​யம் கிடைக்க வழி​செய்​யும்.​ விரைவு நீதி​மன்​றம் அமைப்​பது மட்​டு​மின்றி,​​ இந்த வழக்​கு​க​ளில் வாய்தா வழங்​கக்​கூ​டாது என்​கின்ற நீதித்​துறை நடை​முறை மிக இன்​றி​ய​மை​யா​தது.​

​ மேலும்,​​ இத்​த​கைய வழக்​கு​க​ளில்,​​ பெண்​கள் வெளிப்​ப​டை​யாக பேச​மு​டி​யா​மல் கூசிட வைக்​கும் நீதி​மன்ற நடை​மு​றை​க​ளி​லும் மாற்​றம் தேவை.​ பாலி​யல் கொடு​மைக்கு இலக்​கான ஒரு பெண்,​​ தனது வாக்​கு​மூ​லத்தை ஒரு பெண் நீதி​ப​தி​யி​டம் மட்​டுமே சொல்​வேன்,​​ தன்​னி​டம் கேள்​வி​கேட்​கும் எதிர்த் தரப்பு வழக்​கு​ரை​ஞர் ஒரு பெண்​ணாக இருக்க வேண்​டும் என்று வலி​யு​றுத்த முடி​யாத நிலை​யில் பாதிக்​கப்​பட்ட பெண் பல​வற்றை வெளிப்​ப​டை​யா​கச் சொல்ல முடி​யா​மல் தவிக்​கி​றார்.​ ​ ஒரு பெண் தனக்கு இழைக்​கப்​பட்ட பாலி​யல் கொடு​மையை கூச்​ச​மின்​றி​யும்,​​ வார்த்​தை​களை முழுங்​கா​ம​லும் சொல்​வ​தற்கு பெண்​நீ​தி​பதி அல்​லது காவல்​துறை பெண் அதி​கா​ரி​யி​டம் மட்​டுமே இய​லும்.​ எதிர்த்​த​ரப்பு வழக்​கு​ரை​ஞர் பெண்​ணாக இருந்​தால்​தான்,​​ ஒரு ஆண் வழக்​கு​ரை​ஞர் கேட்​கக்​கூ​டிய வக்​கி​ரம் பொதிந்த கேள்​வி​களை அந்​தப் பெண்​வ​ழக்​கு​ரை​ஞர் கேட்​டா​லும்​கூட,​​ அதற்கு பாதிக்​கப்​பட்ட பெண் துணிச்​ச​லு​டன் பதில் அளிக்க ​ சாத​க​மாக இருக்​கும்.​ பாலி​யல் கொடுமை தொடர்​பான வழக்​கு​க​ளில் தன்னை விசா​ரிக்​கும் காவல்​துறை அதி​காரி,​​ வழக்​கு​ரை​ஞர்,​​ நீதி​பதி அனை​வ​ரும் பெண்​க​ளா​கத்​தான் இருக்க வேண்​டும் என்​பது அந்த பாதிக்​கப்​பட்ட பெண்​ணின் உரி​மை​யாக மாற்​றப்​பட வேண்​டும்.​

​ அடுத்​த​தாக,​​ இத்​த​கைய வழக்​கு​க​ளில் அதி​க​பட்​ச​மான தண்​ட​னை​யாக மரண தண்​டனை விதிக்​கப்​பட வேண்​டும் என்று கோரிக்கை வைக்​கப்​ப​டு​கி​றது.​ இந்த ஆலோ​ச​னையை இந்​தக் குழு​வி​டம் பொது​மக்​கள் தெரி​விக்​க​லாம்.​ இத்​த​கைய வழக்​கு​க​ளில் தண்​ட​னையை கடு​மை​யாக்க வேண்​டும் என்​ப​தில் சந்​தே​கம் இல்லை.​ ஆனால்,​​ மரண தண்​டனை கூடாது என்​றும்,​​ தீவி​ர​வாத வழக்​கில் மரண தண்​டனை பெற்ற அப்​சல் குரு உள்​ளிட்ட அனை​வ​ரை​யும் மன்​னித்து,​​ தண்​ட​னைக் குறைப்பு செய்ய வேண்​டும் என்​றும் கருத்​து​ரு​வாக்​கம் நடை​பெற்​றுக்​கொண்​டி​ருக்​கும் சூழ​லில்,​​ பாலி​யல் கொடு​மைக்கு மர​ண​தண்​ட​னையை நீதி​ப​தி​கள் பரிந்​து​ரைப்​பார்​கள் என்​பது சந்​தே​கமே!​

​ புது​தில்​லி​யில்,​​ நன்கு படித்த,​​ நாக​ரீக இளம்​பெண்​கள் தாங்​கிய பதா​கை​க​ளில் காணப்​பட்ட வாச​கங்​கள் பல​வும் மேலை நாடு​க​ளில் இதே​போன்ற எதிர்ப்​பு​க​ளின்​போது எழு​தப்​பட்​ட​வற்​றின் மறு​பி​ர​தியே.​ ஆனால் தமிழ்​நாட்​டில்,​​ சில ஆர்ப்​பாட்​டங்​க​ளில் பெண்​கள் தமி​ழில் எழுதி வைத்​தி​ருந்த பதாகை சற்று வித்​தி​யா​ச​மா​னது-​ "பாலி​யல் வெறி​யைப் பரப்​பும் சினி​மாக்​கள் தொலைக்​காட்சி நிகழ்ச்​சி​களை ஒழித்​துக்​கட்ட வேண்​டும்'.​ இந்த வாச​கம் இன்​றைய பிரச்​னையை மிக நேர்​மை​யாக அணு​கு​கின்​றது.​​ மன​தில் விதைக்​கப்​ப​டும் எண்​ணங்​கள்​தான் செய​லாக மாறு​கின்​றன.​ ​

பாலி​யல் கிளர்ச்​சி​யைத் தூண்​டும் திரைப்​பா​டல்​கள்,​​ திரைப்​ப​டங்​கள்,​​ பத்​தி​ரி​கைப் படங்​கள்,​​ செல்​போன்​க​ளி​லும் ஆபாச விடியோ காட்​சி​கள்,​​ இணை​ய​த​ளங்​க​ளில் போர்​னோ​கி​ராபி,​​ எது​வுமே தவ​றில்லை என்ற மன​நி​லை​யில் இந்​தி​யர்​கள் இருப்​ப​தாக செக்ஸ் சர்வே என எல்​லா​வற்​றை​யும் கிடைக்​கச் செய்​து​விட்டு,​​ பெண்​க​ளுக்​குப் பாது​காப்பை அதி​க​ரிப்​ப​தா​லும்,​​ கடு​மை​யான சட்​டங்​கள் மூல​மும் பாலி​யல் கொடு​மை​க​ளைத் தடுத்​து​விட முடி​யும் எனச் சொல்​வது சரி​யான வாதம் அல்ல.​ மேலை​நா​டு​க​ளில் இவை இல்​லையா?​ என்று கேட்​க​லாம்.​ அந்த வாழ்க்​கை​முறை இந்​தி​யா​வில் எல்லா வீடு​க​ளி​லும் இல்லை.

இதுவா ஜனநாயகம்?

தில்லியைச் சேர்ந்த தொழிலதிபர்கள் பான்டீ சத்தா என்கிற குரு பிரீத் சிங் சத்தாவும் அவரது தம்பி ஹர்தீப் சத்தாவும் ஒருவரை ஒருவர் சுட்டுக்கொண்டு இறந்தார்கள். இரண்டு சமூகவிரோதிகள் மடிந்ததை, இந்தியாவின் அத்தனை தேசிய நாளிதழ்களிலும் முதல் பக்கச் செய்தியாக, சில பத்திரிகைகளில் தலைப்புச் செய்தியாக வெளியிடப்படும் அளவுக்கு அந்தக் கொலைகள் முக்கியத்துவம் பெறுகின்றன என்றால் அதற்குக் காரணம் இல்லாமல் இல்லை.

 பான்டீ சத்தாவினுடைய வர்த்தகக் குழுமத்தின் ஆண்டுக்கான பற்றுவரவு 6,000 கோடி ரூபாயிலிருந்து 20,000 கோடி ரூபாய் வரை. பஞ்சாப் மாநில முன்னாள் முதல்வர் அமரேந்திர சிங், உத்தரப் பிரதேச முன்னாள் முதல்வர்கள் மாயாவதி, முலாயம் சிங் யாதவ் போன்றோருக்கு மிகவும் நெருக்கமானவராக இருந்தவர் பான்டீ சத்தா. அவரது "வேவ்' (அலைகள்) குழுமம் செய்யாத தொழில்கள் இல்லை. கை வைக்காத துறைகள் இல்லை.

 பஞ்சாபில் உள்ள மொஹாலியில் 264 ஏக்கர் பரப்பில் "பேர்லேக்ஸ்' என்றொரு ஒரு துணை நகரம் உருவாகிக் கொண்டிருக்கிறது. காஜியாபாதில் 4,800 ஏக்கரில் "ஹை - டெக் சிட்டி' என்கிற குட்டி நகரத்தை உருவாக்கி வருகிறது அவரது நிறுவனம். "கேரா டௌன் பிளானர்ஸ்' என்கிற நிறுவனத்தின் மூலம் ஜெய்ப்பூருக்கு அருகில் 125 ஏக்கரில் ஒரு நவீன குடியிருப்பு உருவாகி வருகிறது. மொராதாபாத் நகரில் 52 ஏக்கரில் "வேவ் கிரீன்ஸ்' என்கிற குடியிருப்பும், கிரேட்டர் நொய்டாவில் 29 ஏக்கரில் "புல்மேரியா கார்டன் எஸ்டேட்' என்ற பெயரில் ஒரு குடியிருப்பும் உருவாகி வருகிறது. இவை அனைத்தும் பான்டீ சத்தாவின் நிறுவனங்களால் நிர்வகிக்கப்படுபவை.

 இத்துடன் முடிந்துவிடவில்லை பான்டீ சத்தாவின்  வியாபார சாம்ராஜ்யம். வடநாட்டிலேயே மிகப்பெரிய சர்க்கரை உற்பத்தியாளர் பான்டீ சத்தாவாகத்தான் இருப்பார். உத்தரப் பிரதேசத்தில் ஏழு சர்க்கரை ஆலைகளும், பஞ்சாபில் ஒரு சர்க்கரை ஆலையும் அவருக்கு இருக்கின்றன. 2007-இல் அன்றைய மாயாவதி அரசு இயங்கிக் கொண்டிருந்த பத்து கூட்டுறவு சர்க்கரை ஆலைகளைத் தனிநபர் மயமாக்கத் தீர்மானித்தது. அவற்றில் 5 சர்க்கரை ஆலைகள் மிகக் குறைந்த விலைக்கு பான்டீ சத்தாவின் நிறுவனத்துக்கு வழங்கப்பட்டது. இதுபற்றிக் கணக்குத் தணிக்கை அதிகாரி தனது அறிக்கையில் அரசுக்கு ரூ. 1,200 கோடி இழப்பு ஏற்பட்டிருப்பதாகக் கொடுத்த அறிக்கை தூசு பிடித்துக் கொண்டிருக்கிறது.

 "வேவ்' என்கிற பெயரில் மதுபானங்கள் தயாரிக்கும் பான்டீயின் நிறுவனம் பல சர்க்கரை ஆலைகளை வைத்திருப்பதுடன், வடநாட்டில் கோகோ கோலாவின் உரிமம் பெற்ற உற்பத்தியாளரும்கூட. மூன்று காகிதத் தொழிற்சாலைகள் வைத்திருப்பதுடன், 2,500-க்கும் அதிகமான சில்லறை மதுபான விற்பனைக் கடைகளும் இந்தக் குழுமத்துக்குச் சொந்தம். திரைப்படத் துறையையும் விட்டு வைக்கவில்லை பான்டீ சத்தா. திரைப்பட விநியோகம், தயாரிப்பு என்று மும்பை திரையுலகத்திலும் அசைக்க முடியாத சக்தியாக இந்தக் குழுமம் தன்னை நிலைநிறுத்திக் கொண்டுவந்தது.

 இவ்வளவு கதைகளும், பான்டீ சத்தாவின் வீரதீரப் பிரதாபங்களும் எதற்காக என்று கேட்டுவிட வேண்டாம். பான்டீ சத்தா ஒன்றும் பரம்பரைப் பணக்காரரோ, பல ஆண்டுகள் உழைத்து ஒரு மிகப்பெரிய குழுமத்தை உருவாக்கிய தொழிலதிபரோ அல்ல என்பதுதான் கவனிக்க வேண்டிய ஒன்று.

 பான்டீ சத்தாவின் தந்தை குல்வந்த் சிங் சாராயக் கடை ஒன்றின் அருகில் சோடா, நொறுக்குத் தீனி, ஆம்லெட், வேகவைத்த முட்டை, சிகரெட் போன்றவற்றை விற்பனை செய்து கொண்டிருந்தார். அவருக்குத் துணையாக பான்டீ சத்தாவும் சகோதரர்களும் பணியாற்றி வந்தனர். குல்வந்த்சிங்கிற்கு ஒரு சாராயக் கடை உரிமம் கிடைத்ததிலிருந்து வியாபாரம் கொழிக்க ஆரம்பித்தது. அதற்கு முக்கியமான காரணம், பான்டீ சத்தாவும் சகோதரர்களும் எந்தவித அடிதடிக்கும் தயாராக இருந்ததும், அடியாள் பட்டாளத்தை உருவாக்கி வைத்திருந்ததும்தான்.

  அப்பா குல்வந்த் சிங்கின் மரணத்திற்குப் பின் குடும்பம் ஒன்றாகத்தான் இருக்க வேண்டும் என்றும் சகோதரர்கள் ஒற்றுமையாக வியாபாரம் செய்ய வேண்டுமென்றும் அவர்களது தாயார் பிடிவாதமாக இருந்தார். பான்டீ சத்தாவின் மகன் குர்தீப் தலையெடுக்கும்வரை எல்லாமே நன்றாகத்தான் இருந்தது. அதற்குப்பின் பான்டீ சத்தாவுக்கும் அவரது கடைசித் தம்பி ஹர்தீப்புக்கும் இடையிலான உறவு சரியாக இல்லை. ரூ. 1,200 கோடி தந்து ஹர்தீப்பை ஒதுக்கிவிட பான்டீ சத்தா தீர்மானித்திருந்த நிலையில்தான் ஹர்தீப் அண்ணனைச் சுட, அவர் திரும்பச் சுட, இருவரும் இறந்து விட்டனர்.

 பான்டீ சத்தாவின் கொலையை விடுவோம். அது ஏதோ உத்தரப்பிரதேசம் தொடர்பான ஒன்று என்று தள்ளிவிட முடியாது. ஒவ்வொரு மாநிலத்திலும், ஒவ்வொரு மாவட்டத்திலும், ஒவ்வொரு ஊரிலும், ஒவ்வொரு தெருவிலும் பான்டீ சத்தாக்கள் உருவாகி இருக்கிறார்கள் என்பதுதானே நிஜம்? கடந்த 20 ஆண்டுகளில் கோடீஸ்வரர்களான பலரும் பான்டீ சத்தாக்கள்தான் என்பதுதானே நிஜம்? மாயாவதி ஆண்டாலும் முலாயம் சிங் ஆண்டாலும் ஆட்சி மாற்றத்தால்  பாதிக்கப்படாத பான்டீ சத்தாக்கள் எல்லா மாநிலங்களிலும் பெருகி விட்டதுதானே நிஜம்?

÷சாராயம் விற்றுக் கொண்டிருந்தவர்கள், தொழிலதிபர்களாகி விடுகிறார்கள். தொழிலதிபர்களானவுடன் பள்ளிகளையும், கல்லூரிகளையும் கட்டி "கல்வித் தந்தை' என்று தங்களைத் தாங்களே அழைத்துக் கொள்கிறார்கள். முடிந்தால் அரசியல் கட்சியில் சேர்ந்து எம்.எல்.ஏ., எம்.பி., ஏன் அமைச்சர்களே கூட ஆகிவிட முடிகிறது.  சொந்தக் கட்சி தொடங்கி விடுகிறார்கள். கேட்டால் எல்லாமே சட்டப்படிதான் செய்திருக்கிறோம் என்கிறார்கள்.

÷ராபர்ட் வதேராவிலிருந்து நிதின் கட்கரியிலிருந்து, அத்தனை பேரும் சொல்வது அதைத்தான். 30% வருமான வரி கட்டிவிட்டால் எதுவும் சட்டப்படியாகிவிடும், அப்படித்தானே? ஒருவர் எப்படி சம்பாதித்தார் என்று தெரிந்துகொள்ள விரும்பினால், அது தனிமனித உரிமையில் தலையிடுவதாகிவிடும், அப்படித்தானே?

 அரசியல்வாதிகளின் துணையில்லாமல் இவர்களால் பணக்காரர்களாகி இருக்க முடியாது. இவர்களது துணையில்லாமல் நமது அரசியல்வாதிகளால் பொதுவாழ்க்கையில் தொடர முடியாது. அதுதான் சுதந்திரம் என்றால், எதற்காகத் தேர்தல், ஜனநாயகம் என்றெல்லாம் போலி வேஷம் போட வேண்டும்? யார் கொள்ளையடிப்பது, வசூலைப் பெறுவது என்பதற்கு வாக்குகளால் ஏலம் போடுவதற்குப் பெயர்தான் ஜனநாயகமா?